Het stond al lange tijd op ons gastronomisch verlanglijstje: restaurant Gresca in Barcelona. Met een jarenlange vermelding in de Michelingids (geen ster, al beweren velen dat ze die wel verdienen) en de reputatie het favoriete adresje van wereldsterren als Dua Lipa te zijn, waren onze verwachtingen hooggespannen. Zelfs de partner van een bekende Belgische chef drukte ons onlangs op het hart dat ze er áltijd gaan eten als ze in de stad zijn omdat het er zo lekker is.

Dus toen we onze buren wilden trakteren op een etentje deze krokusvakantie, dachten we: dit is het moment, die hype zal wel ergens op gebaseerd zijn, laat ons Gresca eens bezoeken. Vol hoge verwachtingen arriveerden we stipt op tijd aan het populaire restaurant. Er was al een wachtrij, en binnen heerste een bruisende sfeer. Maar eerlijk is eerlijk, het ging van bij de start al meteen fout. Bij binnenkomst kregen we van een wel heel kordate dame aan de ingang direct te horen dat we onze tafel slechts tot 22:00 uur hadden, terwijl we om 20:00 uur hadden gereserveerd. Dat wisten we op voorhand, bij het reserveren wordt dat al duidelijk gemaakt: dit is een hot spot en je tijd hier is beperkt. Tempo maken dus. Hoewel dat ‘shiften’ tegenwoordig wereldwijd de norm is bij dit soort goed draaiende zaken, toch voelt zo’n agressieve boodschap bij de deur allesbehalve gezellig. Het moet gezegd: toen we bij de keuken passeerden kwam de chef meteen vanachter z’n fornuis, hij kende onze buren al heel lang, zij zijn vroeger zeer trouwe fans van zijn restaurant geweest, en hij begroette hen en ons zeer vriendelijk. Ik dacht: dat komt hier wel goed.

Eenmaal aan tafel ging het weer fout. In plaats van een menu kregen we een QR-code, dat gebeurt vaker en vaker op restaurant, maar het geeft mij wel meteen een weinig verheffend McDonald’s-gevoel geeft. Want als je op de app terechtkomt is het een heel gedoe om de bijbehorende wijnlijst te raadplegen. Die digitale lijst was enorm lang dus wanneer je half weg bent gescrold ben je alweer vergeten waar precies de andere wijnen stonden die je boeiend vond. Vegelijken is niet evident op zo’n app. Maar goed, we zouden beginnen met een aperitiefje en daarna zou ik wel verder zoeken.

Maar toen diezelfde kordate dame van de ingang kwam vragen wat we wilden eten en ik aangaf eerst een flesje champagne te willen bestellen als aperitief, kregen we een botte weigering: zo werkten ze daar niet. Eerst moesten we het eten bestellen, dan pas zou de sommelier langskomen voor de wijn. Ik zei dat ik toch liever eerst al een aperitief wou bestellen, maar dat wou ze absoluut niet. Dat waren de regels van het huis zei ze. Oh, dit was een restaurant met regels? Was dit een schoolkantine? Een strafkamp? Op dat moment was ze mij eigenlijk al helemaal kwijt. Als ik niet met mijn buren aan tafel had gezeten, was ik direct opgestapt. Het gaf zo’n extreem ongastvrij gevoel dat ik er eigenlijk al geen zin meer in had, maar op aandringen van mijn partner, die absoluut niet houdt van stress en discussies, hield ik me in en bestelden we dan maar direct ons eten.

De sommelier liet vervolgens lang op zich wachten, waardoor de eerste gerechten al op tafel stonden vóór ons aperitief er was. Alles ging in een razend tempo, overduidelijk bedoeld om de tafel op tijd vrij te krijgen voor de volgende groep toeristen en Tik-Tok-volgers van popsterren. De serveerster voelde waarschijnlijk wel aan dat haar uitspraak “zo werken we hier nu eenmaal” in verkeerde aarde was gevallen, want ze kwam achteraf wel twee keer vragen of alles naar wens was. Bwa. Ca va.

Was het eten lekker? Ja, dat moet ik toegeven, de keuken is eigenlijk wel lekker. Maar is het echt erg bijzonder? Niet echt. Ik ken in Barcelona genoeg plekken van dit niveau waar je wél die pretentieloze gastvrijheid vindt, waar je mag starten met een glas champagne of cava en de tijd krijgt om van je wijn te genieten zonder de druk van een wachtrij toeristen. Gresca is absoluut geen slecht restaurant, maar voor mij de hype simpelweg niet waard. Ik heb echt een beetje het gevoel dat ze mega goed draaien op buitenlanders die hier 1 keer komen eten als ze in de stad zijn, want ik zag bijzonder weinig locals zitten, en onze buren moesten toegeven dat ze om die reden minder naar het restaurant kwamen dan vroeger. Jammer want ik geloof dat gastvrijheid en hospitality de basis zijn van elke gastronomische ervaring. De kans dat we hier nu nog snel terugkomen is eerder klein. Maar of ze dat nu erg vinden bij Gresca? Ik betwijfel het, ze zitten immers altijd vol.

En of die dame in de bediening nu gewoon een slechte avond had of dat dit de nieuwe standaard is, weet ik niet. Ik hoop in elk geval dat Dua Lipa er wél een glas cava mag bestellen voor haar eten geserveerd wordt. Of zeggen ze: hurry hurry, want Rosalia heeft straks jouw tafel nodig.

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef