Het lukt weer. Ik kan weer zonder problemen wandelen. Na een half jaar vol vervelende en onnozele blessures, ga ik weer elke dag op pad, en niks doet pijn. Mijn kuit niet. Mijn teen niet. Ik geniet er weer van om echt lange wandelingen van vele uren te maken. Sinds ik weer vertrokken ben wandel ik zeker 130 kilometer per week, en de laatste twee weken, met de lange weekends in Barcelona, gaat dat naar de 150 tot 160 kilometer.

Ik word daar zo intens gelukkig van. Ik geniet van deze quality time, het vele sporten, en ben uiterst dankbaar dat ik weer gezond en fit ben. En de weegschaal volgt enthousiast. Ook al viel er veel te vieren, mijn verjaardag onder andere, en ben ik ook veel aan het koken geweest, de kilo’s smelten nu echt snel. Ik ben al zo’n 4 kilo kwijt. En ja, dat doet deugd. Ik weet ook wel: die eerste overtollige kilo’s, die gaan makkelijk. Volhouden is de boodschap. Maar het motiveert mij wel enorm.

Ik wil het jullie echt aanraden. Sporten is soms een inspanning. Maar wandelen kan iedereen. Ga gewoon naar buiten. Ontdek je eigen streek. Geniet met volle teugen. Durf jezelf een beetje te vermoeien. Je gaat je echt beter voelen in je vel. In je lichaam. In je hoofd. Je gaat blij zijn…

Enfin. Ik wil hier echt niet prediken of zo, maar wel even mijn geluk delen. Na een vervelende inactieve periode, heb ik m’n agenda, m’n lichaam, en m’n geluk weer in eigen hand. Of in eigen voeten en wandelkuiten. En dat is zo’n verdomd zalig gevoel.