Cijfers waar ik wel even van opkeek in de Nederlandse kranten vandaag, onder andere in het Algemeen Dagblad: op dit moment is 4 op de 10 snackbareigenaars in Nederland van Chinese afkomst. “Snackbar” is het Nederlandse equivalent van ons “frietkot”. Nu had ik zelf ook wel al eens van friet-Chinezen in Vlaanderen gehoord, maar eerlijk: ik ken er zelf eigenlijk geen.

De cijfers zijn in elk geval duidelijk. Uit nieuwe cijfers van de Nederlandse Vereniging Chinese-Aziatische Horeca Ondernemers (VCHO) waren er een goede twintig jaar geleden ongeveer 200 snackbars in handen van Chinezen, en vorig jaar was dat aantal reeds gestegen naar ongeveer 2000.

De evolutie in Nederland is volgens kenners eigenlijk ook niet zo verwonderlijk. Ten eerste wonen er sowieso veel meer Aziatische mensen in Nederland dan bij ons in België, en op de koop toe had Nederland veel vroeger dan Vlaanderen al heel veel Aziatische restaurants. Afhaalrestaurants vaak. Die hardwerkende ondernemers nemen nu beetje bij beetje de markt over.

Op de koop toe is een echt Belgisch frietkot toch nog net iets anders dan een Hollandse snackbar… we zijn wellicht wat chauvinistischer, en zelfs conservatiever als het over ons eten gaat. Misschien zal, een frietkoteigenaar in België zo lang mogelijk, trots op zijn ambacht, de tent onder controle willen houden. Dat ligt wellicht iets anders in het toch altijd iets commerciëlere Nederland.

Chinese ondernemers schrikken er ook niet voor terug om hard te werken, zelfs in op het eerste gezicht zware en ondankbare jobs, maar beetje bij beetje veroveren ze zo dus blijkbaar wel de Nederlandse snackbarwereld. En dat zonder veel geklaag of gemor van de Nederlandse klanten: de service is prima en de kwaliteit is constant, zo heet het. De typische Hollandse kroket wordt dus beetje bij beetje een Chinees kroketje. Benieuwd of Vlaanderen alsnog volgt…