Het is echt de grootste pech die een mens kan hebben, maar het is een goede maat van mij wel overkomen. Letterlijk drie dagen voor hij de eerste prik zou krijgen, voelt hij zich ziek worden. Hoesten, een beetje koorts, en op de koop toe heeft hij last van wat smaakverlies. En wat blijkt: hij is inderdaad positief getest op covid. Het is maar de vraag of hij de ziekte nu snel onder controle krijgt, want hij is dan nog wel jong (iets ouder) dan ik, maar hij voelt zich echt wel slecht. “Nog nooit zo ziek geweest”, zei hij. De vaccinatie deze week kan natuurlijk niet doorgaan. Ik hoop dat hij snel beter wordt. Sterkte maat.
Het toont nog maar eens aan: het virus is er nog steeds, en gaat nog altijd flink rond. Ook al zakken alle cijfers dan wel stevig, het zijn nog steeds mensen achter de cijfers, en ze worden nog steeds ziek van dat rotvirus. Mensen die het niet (meer) verwachten kunnen in de laatste rechte lijn nog struikelen, en dat wil je echt niet meemaken. Daarom is het belangrijk om nu extra uit te kijken. We zijn toch wat minder waakzaam, wat losser, we mogen ook wat meer, en we denken: ik zal het nu toch echt wel niet meer krijgen. En dan, wanneer je het niet meer verwacht, gebeurt het plots toch. Gevaarlijk hoor.
Ik ben zelf wel flink aan het aftellen. Op 14 juni krijg ik mijn eerste prik, hier in Wachtebeke. Pfizer. Op 19 juli de tweede. Dat valt wat lastig, want dan ben ik in principe in Barcelona. Maar dat lossen we wel op. Ik vlieg wel een dagje terug of zo. Want als ik begon te schuiven met de tweede datum, dan ging de eerste ook later komen, en daar heb ik geen zin in. Ik wil geen seconde wachten op mijn eerste prik. Van zodra het kon wou ik m’n spuitje. Blij dat het gaat gebeuren, een weekje na mijn 48ste verjaardag. Nog twee weekjes geduld dus. En intussen probeer ik zo veilig mogelijk te blijven. Ik zou toch echt niet willen voorhebben wat m’n maat nu overkomen is: ziek worden in de laatste rechte lijn.
Een schijf verse ananas op een zonnige zomerdag is heerlijk verfrissend, maar wist je dat deze tropische vrucht ook een heus geheim wapen aan boord heeft … Lees meer
Heb je er ooit bij stilgestaan dat vrijwel onze hele keuken heimelijk is ontworpen voor rechtshandigen? Wie linkshandig is, merkt het misschien niet eens meer bewust op, maar staat dagelijks ongemerkt tegen de stroom in te boksen … Lees meer
Wij Belgen zijn helemáál zot van frietjes. En gelijk hebben we, want er gaat toch niks boven zo’n goeie, dikke goudgele friet die traditiegetrouw in twee keer gebakken is in echt ossevet … Lees meer
Wie ooit in Zuid-Italië heeft gegeten, kent het fantastische geheim van pangrattato misschien al. Het klinkt ontzettend chic, maar eigenlijk is het niets meer dan knapperig, goudbruin gebakken broodkruim … Lees meer
Eerlijk is eerlijk: onze keukenkasten staan al vol genoeg met apparaten die we hooguit drie keer per jaar bovenhalen. Dus als het vandaag National Panini Day is, hoef je echt niet holderdebolder naar de winkel te rennen voor een professionele contactgrill … Lees meer
Gooi dat keiharde stokbrood van gisteren absoluut niet weg, want je wekt het makkelijk weer tot leven. Houd het oude brood heel kort onder een zacht stromende koude kraan, zodat de korst vochtig wordt maar de binnenkant droog blijft … Lees meer
Zodra de zomer echt losbarst en de zon hier in Barcelona overuren draait, ben ik he-le-maal zot van watermeloen. Er is op een warme, klamme namiddag simpelweg niets verfrissender dan een ijskoude, felrode en knapperige punt van deze vrucht … Lees meer
Ik mag dan misschien geen sterrenchef zijn, maar als het op koken aankomt, mag je gerust stellen dat ik wéét waar ik de mosterd haal. Letterlijk en figuurlijk … Lees meer