Vanavond was het zo ver. We gingen ons eerste culinaire terrasje doen van 2021. De voorbije dagen zat alles al vol en hadden we vrienden op bezoek in de tuin, dus vanavond stond al wekenlang in het vet: we zouden naar Granduca gaan in Destelbergen, een toffe Italiaan bij ons in de buurt. We keken er ontzettend naar uit. Het zijn super drukke weken geweest, en weer eens de beentjes onder tafel kunnen steken in een gezellig restaurant, het was een zalig vooruitzicht. Nu, de mensen van Granduca zijn super eerlijk op hun site en Facebook: ze hebben geen overdekt terras, en als het weer er slecht uitziet, dan kunnen ze jammer genoeg geen gasten bedienen.

Ik zag de bui al hangen, letterlijk, op Buienradar, en mijn vrees werd bevestigd. Vandaag rond de middag kregen we een telefoontje dat ze niet zouden opengaan vanavond. Jammer maar wel logisch. Wie wil er nu in de gietende regen een pasta eten met een lekker glas wijn bij. Niemand. Dus deed ik een oproep op mijn Instagram: waar was er wel nog een tafeltje vrij voor twee, op een plek die wel goed overdekt is. Welke restaurateur kon ons nog last minute ontvangen. Ja, er kwamen suggesties van toffe volgers met leuke tips. Maar toen ik een paar van die restaurants ging afbellen was het antwoord overal hetzelfde: we zitten bomvol, sorry. Of: met dit weer gaan we ook niet open vanavond.

Ik was echt wel wat ontgoocheld. Want wat had ik uitgekeken naar dit eerste etentje op een terras. Nog eens iemand anders laten koken, nog eens bediend worden, nog eens genieten van een andere locatie, van andere mensen om ons heen. Ik liep al een week op wolkjes bij de gedachte dat we vanavond op restaurant zouden gaan, maar de wolkjes hebben anders beslist. Ik kreeg van een aantal bevriende restaurateurs ook wat berichten. Die zeiden: het is echt een heksenketel Sven. Iedereen wil deze week op restaurant. Iedereen wil per se een tafeltje. Vrienden en kennissen, en goede klanten bellen en dringen aan op een tafel, maar vol is vol. En mensen in de regen zetten, dat gaat niet, dat levert meer frustratie op dan een etentje dat geannuleerd wordt. De meeste mensen begrijpen dat, maar er zijn er ook die echt slecht en onbeleefd reageren en zeggen dat ze “nooit meer een voet in het restaurant zullen zetten”. Triestig is dat, vind ik. De restaurateurs doen ook maar hun best.

Dat het maar snel 9 juni is. Sinds vandaag is er echt een datum waarop we de vrijheid van de horeca gaan kunnen vieren. De restaurateurs kijken allemaal uit naar de volledige heropening van de horeca, maar de klanten doen dat ook. Geen stress. Gewoon de zekerheid dat elke service door kan gaan. Op een veilige manier. Zoals een jonge chef uit Antwerpen me liet weten: “het is echt een immens puzzelwerk nu om de planning goed te maken, en altijd is er het risico dat je moet annuleren, en klanten, goede klanten, ongelukkig maakt. Dus Sven, niet treuren. Je moment komt wel.” Nu, dat gaan we nu ook echt niet zijn hoor: ongelukkig. Alle begrip voor de mensen van Granduca en alle andere restaurateurs, die moeten roeien met de riemen die ze hebben. Want roeien in je bord na een zondvloed wil geen enkele klant.

Ik heb heerlijke kalfsburgers van de Vleeshouwerij uit de diepvriezer gehaald. Ik heb een tapenade van noten en pepers uit de supermarkt opgewerkt met fijne kruiden, wat mosterd en ketchup, bieslook en fijngehakte kerstomaatjes, en ik had nog wat mozzarella. Ik had ook nog twee hamburger-broodjes in de kast liggen, dus die gaan de oven in. Met gebakken patatjes bij en ja, een glas wijn verdorie. Als we niet op restaurant kunnen dan maken we het toch thuis gezellig en lekker? En Granduca, daar gaan we wel terug wanneer de zon schijnt en we weer eens een tafeltje kunnen bemachtigen buiten, of na 9 juni binnen. Voorlopig is het feit dat we gezond zijn veel belangrijker.