Onze reis naar India zit er op. Ik wil meteen met de deur in huis vallen: ik ben erg dankbaar. Dankbaar voor zoveel indrukwekkende impressies, voor zoveel schitterende ervaringen, voor zoveel dingen die ik weer heb bijgeleerd. Voor de mooie mensen, de adembenemende locaties, de prachtige hotelkamers en het waanzinnig lekkere eten. Maar ik ben ook dankbaar voor de massale reacties van het thuisfront. Dankbaar ben ik, en zelfs een tikje verwonderd. Want op sociale media kreeg ik nul vervelende of jaloerse reacties. Dat is, geloof me, indrukwekkend.

Na een paar zware weken, met twee overlijdens in onze nabije omgeving, zelf flink ziek geweest te zijn, en mijn partner in het ziekenhuis, en met nogal wat grote en kleine ellende daarbuiten, had ik enorm uitgekeken naar deze derde reis in tien jaar buiten Barcelona. Sinds we onze flat daar hebben is het onze tweede thuis, en reizen we bijna nooit meer naar andere plekken. Maar sinds een paar jaar kriebelt het weer om ook nog eens andere boeiende plekken in de wereld te zien. Je leeft maar een leven, en je hebt het recht om er het beste uit te halen. We gingen daarom een weekje naar New-York vijf jaar geleden, en twee jaar geleden naar Zuid-Afrika, en nu werd het nog eens India. Een land waar ik op mijn zeventiende voor het eerst kwam, en waar we ook in 2008 een prachtige reis beleefden. Een land van schoonheid en smerigheid, van (extreme) rijkdom en (extreme) armoede. Met duizenden geuren en kleuren, tradities en tempels, en vooral: massa’s vriendelijke mensen.

Ik heb getwijfeld of ik op mijn Instagram wel filmpjes van deze bijzondere reis zou plaatsen. Omdat ik ook wel weet dat sommige mensen het crazy vinden om voor 9 dagen naar Indië te vliegen. Omdat zowel de schoonheid van de hotels als de armoede van de mensen in dit land negatieve reacties konden uitlokken. Als ik bijvoorbeeld in mijn filmpjes in Barcelona eens zeg hoe goed ik me daar wel voel komt daar soms al kritiek op: dat ik zo niet te koop moet lopen met mijn geluk. En dat al dat vliegen misdadig is. Zo’n berichten konden me vroeger wel eens ongelukkig maken. Maar onder mijn Instagramvolgers zitten hoofdzakelijk lieve mensen, die met veel respect en vriendschap onze verhalen volgen. Die ook aanvaarden dat mijn partner ervoor gekozen heeft niet in beeld te komen. Een keuze die jullie nu al ontzettend lang respecteren. Dankjewel daarvoor. Maar ik kan wel zeggen: ik heb enkel lieve, mooie, verwonderde, nieuwsgierige, vriendelijke reacties gekregen.

Als er al eens een scherpere vraag kwam ging dat over de chaos van Indië, over de vervuiling van de stranden en de straten, over de smog in de lucht, en over hoe pijnlijk het wel niet is dat rijke Indiërs en ook toeristen in een stad als Mumbai zo fantastisch kunnen leven, wonen, eten en drinken, terwijl zoveel miljoenen mensen in grote armoede en zelfs in sloppenwijken leven. Dat laatste klopt. Er is nog zoveel gruwelijke ongelijkheid, zoveel extreme armoede. En toch is er ook wel goed nieuws. Want de situatie is echt al flink verbeterd. Toen ik voor het eerst in India was, eind jaren 80, begin jaren 90, was de situatie nog veel schrijnender. Maar er is al een lange weg afgelegd. Dat voel je in alles, Indië is een economische groeimacht en de situatie van veel mensen is ten opzichte van 35 jaar geleden flink verbeterd. Maar de weg is nog lang.

Met onze familie steunen we Saint Peter’s School die papa al meer dan 15 jaar mee heeft helpen opbouwen voor de allerarmsten in Simalia (Noord-Indië). We doen veel acties voor dit prachtige goede doel. Mama en ik schenken ook onze auteursrechten van “Mama’s Kookboek” aan de verdere opleiding van kasteloze kinderen uit die school. Het boek is nog steeds online te koop op www.silenro.be Het zijn inspanningen die we al lang doen, met ons volle hart, en nu ik hier nog eens opnieuw in India ben geweest zal mijn steun nog groter worden, omdat het allemaal weer zo concreet is geworden voor ons. Als je het zelf goed hebt moet je ook kunnen delen, met mensen rondom je, met mensen in eigen land uiteraard als eerste, maar wij hebben ook een stukje van ons hart in amazing India verloren, en we proberen hier ons kleine steentje bij te dragen.

Maar ik heb vooral genoten van al het mooie en goede, het schone en het spirituele van deze wonderlijke maatschappij, van dit immense land. Een vreemd cultuurbad nemen helpt ook om kleine probleempjes thuis even te vergeten, te relativeren, en een plaats te geven. Het is de plezantste therapie. We vliegen straks voldaan en met opgeladen batterijen terug, zo dankbaar, ook dus omdat mensen in België blijkbaar volop mee hebben genoten van het reisverslag, zonder jaloerse of gemene reacties, wel integendeel. Verslagjes van alle restaurants en hotels komen er nog aan, dit is tenslotte een culinaire blog en we houden van het goede leven. Maar geloof me: we zijn blije, dankbare mensen!