Ik vind oesters best lekker, maar in tegenstelling tot de echt fanatieke liefhebbers ga ik er geen dozijn binnenspelen. Geef me er zes rauw op ijs en ik ben al meer dan gelukkig. En ik hou misschien zelfs nog meer van warme oesters. Zelf maak ik ze op verschillende manieren, maar een echte klassieker is de “Oyster Rockefeller”. Die klassieker zou voor het eerst zijn gemaakt in 1889 in New Orleans in Restaurant Antoine’s. De escargots waren daar zeer populair, maar waren toen op, en als alternatief hebben ze oesters gebruikt. De naam Rockefeller verwijst naar de toenmalige rijkste zakenman van Amerika, om de luxe en rijkheid van het gerecht aan te duiden. Vandaag wordt het nog steeds in tienduizenden restaurants in Amerika gemaakt, en is het ook bij de brunch zeer populair.

Men gebruikt altijd verse oesters op de schelp die dan worden vaak bedekt met een vulling van groene kruiden en groenten, meestal gesauteerde spinazie met knoflook, ui en andere kruiden. Vaak worden ook nog broodkruimels of paneermeel toegevoegd en soms wat Parmezaan. En er zijn chefs die graag wat Penrod toevoegen voor de anijssmaak, maar daar is wel wat discussie over. De oesters worden dan sowieso gebakken of gegrild in de oven. En geserveerd met citroenpartjes. Echt heel lekker.