Het is goed en gezond wanneer je overgewicht probeert te vermijden. Zonder ook maar één seconde aan body shaming te willen doen, echt veel te zwaar zijn is niet gezond, dat weten we allemaal. Dus toen ik een tijd geleden sukkelde met een (veel) te hoge bloeddruk wist ik wat me te doen stond. Mijn weegschaal kwam weer gevaarlijk dicht bij de 100 kilo dus ik moest en zou daar minstens 15 kilo vanaf doen. Met sporten en gezonder en minder eten. Dat is goed gegaan, nog een kleine eindsprint, en ik zak hopelijk weer onder de 80 kilo, en daar zou ik het graag voorgoed willen houden. Maar goed, ik ben nu al bijzonder blij met het parcours van de voorbije maanden.
Eén gigantisch nadeel van afvallen is wel dat je niet kan kiezen op welke plaats je precies strakker wordt. Ik ben zo’n beetje aanbeland op het punt waar mensen me beginnen te zeggen: niet veel meer vermageren he, want dan ga je lelijk worden in je gezicht. Ik begrijp wat ze willen zeggen. Wanneer je wat zwaarder bent heb je ook een voller gezicht en dus automatisch minder rimpels. Maar als je serieus afvalt lijken die toch wat prominenter te worden. Dus als ik zelf zou kunnen afvinken waar ik magerder zou worden, dan zou ik zeggen: in mijn gezicht hoeft niet. Het is gewoon simpel: die buik, daar mag nog een paar kilo af. Want hoeveel ik ook wandel en gezond eet, het buikje blijft.
“Doe dan een liposuctie”, zei een goede vriendin mij. Dan is die buik ook weg. En de al even hardnekkige “love handles” kunnen dan ook mee weggenomen worden. Maar dat is een ingreep die ik dus echt niet overweeg. Ik herinner me nog de gruwelijke beelden van een Jambers reportage van een kwart eeuw geleden, hoe zo’n plastisch chirurg de blauwe slang van een soort van stofzuiger (een “vetzuiger” dus) in de opengesneden buik van een vrouw duwde en de smurrie maar bleef wegzuigen. Ik heb maar net geen trauma overgehouden aan die beelden. Jakkes. Ik vraag me af of er een natuurlijke oplossing bestaat om ook die buik nog wat strakker te krijgen? Buikspieroefeningen wellicht? Maar die doe ik echt niet graag, en dan nog, het wasbordje of de sixpack zal ik wel nooit meer bereiken in mijn leven…
Als we aan een heerlijk malse steak denken, valt de naam filet mignon al snel. Een prachtig stukje vlees dat werkelijk op je tong smelt, maar hoe zit dat nu precies met de benamingen in onze keuken … Lees meer
Zodra het zonnetje schijnt en we massaal buiten eten op het terras, zijn ze daar: de zoemende bezoekers rond onze borden en glazen. Maar laat één ding duidelijk zijn: de ene geel-zwarte vlieger is de andere absoluut niet … Lees meer
Vandaag is het Wereld Rumdag, maar ook Wereld Braadworstdag. En dan denk je misschien: wat hebben die twee in godsnaam met elkaar te maken? Maar ja, Would Be Chef zou Would Be Chef niet zijn als dat soort toevalligheden me niet op ideeën brengt … Lees meer
Op 15 augustus is het Moederdag! Niet overal natuurlijk, maar wel in de provincie Antwerpen. Nu woon ik daar ondertussen al zes jaar niet meer, en zeker niet in Knesselare in Oost-Vlaanderen waar mijn eigen mama woont … Lees meer
Een schijf verse ananas op een zonnige zomerdag is heerlijk verfrissend, maar wist je dat deze tropische vrucht ook een heus geheim wapen aan boord heeft … Lees meer
Heb je er ooit bij stilgestaan dat vrijwel onze hele keuken heimelijk is ontworpen voor rechtshandigen? Wie linkshandig is, merkt het misschien niet eens meer bewust op, maar staat dagelijks ongemerkt tegen de stroom in te boksen … Lees meer
Wij Belgen zijn helemáál zot van frietjes. En gelijk hebben we, want er gaat toch niks boven zo’n goeie, dikke goudgele friet die traditiegetrouw in twee keer gebakken is in echt ossevet … Lees meer
Wie ooit in Zuid-Italië heeft gegeten, kent het fantastische geheim van pangrattato misschien al. Het klinkt ontzettend chic, maar eigenlijk is het niets meer dan knapperig, goudbruin gebakken broodkruim … Lees meer