Gisterenavond heb ik mijn schoentje gezet. Dat was alweer tientallen jaren geleden. Ik dacht: de goede Sint is overal op pad, en we hebben een mooie schouw, dus wie weet zakt hij met zijn pieten wel eens af in onze woonkamer en laat hij een cadeautje achter voor ons.

Om de oude bebaarde man wat te paaien had ik zelfs drie schoentjes gezet. Met daarin drie van mijn flesjes Wijn Ornelis, eentje met een fles Merlot Cabernet, eentje met een flesje Chardonnay, en een flesje Gran Reserva 2015. Vooral met die laatste fles dacht ik te scoren, Spaanse wijn voor een man die in Spanje woont, dat moet er toch boenk op zijn.

Vanochtend was ik toch wel een beetje geschrokken. De flessen waren dus wel weg. Maar er was niks in ruil gezet. Geen cadeautje. Wel een brief. Eentje waar ik toch ook van geschrokken ben. De Sint schreef het volgende:

“Beste Sven, geachte heer Ornelis. Dank u voor uw wijnen in uw schoentjes. De pieten en ikzelf gaan die graag soldaat maken op de stoomboot terug naar Spanje. Aangezien u geen kind meer bent sinds meer dan 35 jaar, en ook absoluut niet braaf bent geweest kan ik u echter geen cadeautje geven dit jaar. Volgend jaar meer succes grote kapoen. Gezondheid, Santé, en weg zijn wij, SINTERKLAAS. PS Tot in Barcelona, dan drinken we er samen eentje op.”

Speciaal toch wel, neen? Hoezo, ik ben stout geweest. Is ook zo. Maar hoe weet die heilige dat. En dan nog iets… dat geschrift herken ik precies van ergens. Is er iemand die mij iets wil zeggen? Enfin, de flessen heeft hij dus wel mee, de oude snoeper. Hopelijk heeft hij ze toch deze nacht niet ergens op een dak opengemaakt en is hij niet met zijn z*tte b*tten van de pannen geschoven.