2022 was eigenlijk een topjaar voor mij. Ik ben privé gelukkig. De ochtendshow loopt lekker (met de beste luistercijfers ooit), de blog gaat lekker hard, ik mag hele mooie samenwerkingen doen, mijn wijnen vallen in de smaak, en er komen er steeds nieuwe bij. Ik ben weer gezond aan het leven en goed afgevallen. We hebben een topreis naar Zuid-Afrika gemaakt. En eindelijk heb ik weer kunnen DJ’n zoals vroeger. En het belangrijkste: ik heb covid gehad en ik ben er gezond doorgekomen.

Het was helemaal in het begin van mijn vakantie, in de zomer, in Barcelona. Ik was niet eens zo ziek. En eigenlijk moest ik terugkomen naar België voor een overvol en heerlijk DJ-weekend op verschillende festivals. Maar toen kreeg ik een verkoudheid en een oogontsteking, en wat bleek: ik was wel degelijk positief. Covid. Een streep door mijn rekening en mijn plannen. Maar goed, echt ziek was ik niet.

Tot dag twee. Toen verloor ik mijn smaak en mijn geur compleet. Het was één van de meeste beangstigende ervaringen van mijn hele leven. Ik die zo graag kook en eet, ik die hou van lekkere wijn, en die ook volop aan het verkopen ben, ik sloeg compleet in paniek. Ik zat alleen op onze flat in Spanje en googelde urenlang naar de langdurige gevolgen van covid.

Ik rook aan alles wat er in huis te ruiken viel. Maar zelfs de meest indringende geurkaarsen roken naar niets, en zure uitjes , snoepjes, en zelfs mijn eigen wijnen smaakten naar iets totaal anders. Iets vaags onherkenbaar. Af-schu-we-lijk. In mijn ergste nachtmerries bleef dat mijn hele leven zo: nooit meer proeven of ruiken. Verschrikkelijk.

Gelukkig duurde het maar een paar dagen. Beetje bij beetje kwamen smaak en geur terug, en na de angst was ik het gelukkigste kind van de wereld. Ik heb geluk gehad, en dan vergeet je zo’n rottijden nogal gemakkelijk. Maar ik weet dat er mensen zijn bij wie het niet zo goed is afgelopen. Bij sommigen duurde het weken of maanden, en nog anderen zullen nooit hun geur terugkrijgen. Veel sterkte voor die mensen, want dat lijkt me afschuwelijk.