Eens ziek zijn, het overkomt ons allemaal wel eens. Dat je hoestend en kreunend je vakantie begint. Hoofdpijn. Keelpijn. Tandpijn. Net aan het begin van de zomer. Decompressie is dat, zeggen de mensen. En ik kan er me wel iets bij voorstellen. Je hebt het hele jaar door gewerkt. Het was elke dag van moeten, moeten, moeten. En dan is de zomervakantie begonnen en niks moet nog echt, en je lichaam dat zich zo lang sterk heeft gehouden, kraakt. En je bent ziek. Overkomt mij ook geregeld. Even chillen, wat medicijnen er tegenaan, en uitzieken, en na een paar dagen is er al beterschap. En de zon schijnt en je hebt tijd, dus dat helpt, zo’n zomergriepje. Geen paniek.

Maar twee jaar geleden voelde dat toch helemaal anders. Want de eerste week op vakantie sloeg in Barcelona plots covid toe. Net voor ik het eerste weekend van juli terug zou vliegen om 4 of 5 DJ-sets te draaien. Ellende. Maar de grootste nachtmerrie was niet het hoesten of het snotteren, de hoofd of keelpijn. Maar wel: mijn geur was weg. Afschuwelijk was dat. De verloren DJ-sets (en het verlies aan inkomen tijdens zo’n mooi werkweekend) was niet plezant, maar daar kon ik me over zetten. Dat ik niks meer kon ruiken en dus ook proeven was een nachtmerrie voor mij.

7 april is “sense of smelle day”. Ik kan je verzekeren, voor mij was het ontbreken van elk gevoel van geur twee zomers geleden een reden om compleet in paniek te slaan. Ik opende alle potjes in de keuken: ketchup, azijn, opgelegde augurken, niks rook ik. Zelfs blauwe schimmelkaas had voor mij geen geur meer. Geen stank. Niks. Ik stopte mijn neus in flessen parfum, in geurkaarsen, in wasverzachter. Zonder effect. Ik dacht: als dit voor mijn hele leven is, dan ben ik er aan. Geur is voor mij zo immens belangrijk. Om wijn te ruiken, om eten te maken, om alles te proeven.

Gelukkig duurde het maar enkele dagen en is mijn geur compleet terug gekomen. Dat is fantastisch nieuws want je hoort verhalen van mensen die er maanden of jaren last van hebben. En er zijn zelfs mensen die hun geur nooit meer terug krijgen, zoals anderen doof of blind worden. Ik mag het niet gedroomd hebben. Ik ben zo blij dat dat me niet overkomen is. En nu koester ik die neus van mijn extra. Niet om andermans zaken te steken. Maar om te genieten van de frisse natuur, lekker eten, een aangename geur in huis. Een occasionele lookadem of per ongeluk ontsnapte w*ndje neem ik er dan maar bij, ik ruik tenminste nog!