Gisteren kreeg ik heel veel mails en berichten, waaronder deze niet al te beleefde boodschap:

U bent een enorme egoïst. Het kan u geen barst schelen dat mensen sterven aan Covid 19. Nog nooit is er zo’n egoïstische generatie bestaan als nu. Wat kan het u schelen dat mensen sterven. Ik hoop dat het u overkomt en niemand anders. Geen greintje verantwoordelijkheid neemt u. Enkel feesten, feesten en feesten en dat terwijl uw generatie in 14-18 en 40-45 hun leven gaven voor een betere wereld. Ik spuw op u.

Ze zeggen wel eens: hoge bomen vangen veel wind. Dat is niet erg. Dat is logisch. Wie zijn kop wel eens boven het maaiveld uitsteekt krijgt ook kritiek. Dat is goed. Als je een mening hebt dan is er altijd wel iemand met een andere mening. Elke mens is anders. Met elkaar op een beleefde manier van mening verschillen houdt het leven boeiend en doet ons nadenken.

De grootste discussies hebben mensen uiteraard over zaken die echt gevoelig liggen of belangrijk zijn. Nu door covid onze fysieke maar ook mentale gezond, ons sociaal stelsel, onze economie, en onze vrijheid op een ongeziene manier onder druk komen te staan, dreigen mensen steeds scherper te worden in hun meningen. En ze hebben steeds meer kritiek op anderen.

Je zult het zelf ook wel al gemerkt hebben: Op je werk. In je vriendenkring. In je familie. Misschien zelfs tussen jou en je partner. Er zijn in deze tijden meer spanningen. Meer discussies. De manier waarop mensen met de regels omgaan verschilt namelijk nogal. De angst van de ene is groter. Het gemis van vrijheden of sociaal contact komt harder aan bij andere mensen.

En iedereen heeft andere dingen waar hij bezorgd over is. De ene wil per se dat de scholen openblijven. Iemand anders wil naar z’n flat aan zee. Sommigen vinden voetbalwedstrijden bijwonen erg belangrijk. Anderen komen op voor cultuur. En nog anderen nemen het op voor de horeca.

Mijn open brief aan de premier gisteren kwam er omdat ik erg bezorgd ben over die sector. Er werken heel veel mensen die me na aan het hart liggen. Ik heb op een beleefde en genuanceerde manier aan de eerste minister gevraagd waarom net die sector zo hard wordt aangepakt. De premier heeft de tijd genomen om een uitgebreid antwoord te formuleren en dat waardeer ik erg.

Opkomen voor één sector wil niet zeggen dat ik geen begrip heb voor de noden van andere sectoren, maar dit is nu eenmaal een foodblog. Voetbalbloggers zullen wellicht opkomen voor hun favoriete sport. Logisch. Maar ik snap ook wel dat de klap in de reissector nog groter is. Ik weet het wel, zelf raak ik ook niet meer in mijn geliefde Barcelona. Ik snap ook de pijn van de evenement-sector. Ik ben DJ en er zijn dit jaar al 80 à 90 DJ-sets van me geannuleerd. En dat de beperkingen qua sociaal contact er inhakken snap ik ook. Ik mis het ook om ongeremd vrienden uit te nodigen. Ik snap dat het voor zoveel mensen moeilijke tijden zijn.

Het zijn natuurlijk vooral voor de zorg moeilijke tijden. Ziekenhuizen raken vol. Medisch personeel staat weer onder druk. Mensen gaan weer overuren moeten kloppen. Telkens met de angst om zelf besmet te raken. Die hardwerkende mensen moeten gesteund en zoveel mogelijk ontzien worden. Ik snap dat de overheid probeert om binnen de medische zorg drama’s te vermijden, en ik heb daar alle respect voor.

En dat sommige mensen zeer emotioneel en bang lopen, en dus overgevoelig is logisch. Misschien zijn mensen zelf risicopatiënt. Misschien zijn ze ziek of ziek geweest. Misschien hebben ze geliefden die lijden. Misschien hebben ze mensen verloren aan deze rotziekte. Dat je dan denkt: zaag niet over een maandje niet op restaurant kunnen, ik kan het begrijpen.

Mijn brief aan de premier heeft weer honderden reacties opgeleverd. Ik kan je zeggen dat de meeste mensen beleefde vragen of opmerkingen sturen. Veel mensen steunen me en bedanken me ook. In de horeca staat het water echt aan de lippen. Maar er zijn ook mensen uit de zorg die me zeggen: “na de zware werkweek even iets kunnen gaan eten op restaurant, waar we ons veilig voelen, gaan we missen.”

Mensen die mijn open brief aan de premier hebben gelezen weten dat die beleefd en genuanceerd is opgesteld omdat hoffelijkheid normaal is. Het antwoord van de premier was even genuanceerd en hoffelijk. Zo gaan volwassen mensen met elkaar om. En gelukkig: dat doen de meeste mensen vandaag nog altijd. Ook als ze kritiek mailen naar mij. Mensen weten dat ik ook bezorgd ben over het virus, dat ik me aan de regels hou. En dat ik iedereen vraag om dat ook te doen. Zo hoort het.

Ik deel hier niet al te vaak “fanmail” omdat de meeste kritiek me niet raakt. Toch wil ik bovenstaande boodschap die ik gisteren in mijn mailbox kreeg even met jullie delen, om duidelijk te maken dat begrijpend lezen niet iedereens sterke kant is. En dat sommige mails toch nog “binnen kunnen komen”. Kritiek mag, maar het moet wel beleefd blijven, en vooral het moet ook ergens op slaan.

Het opkomen voor de horeca, waar tienduizenden mensen (niet allemaal, dat is waar, maar de meeste wel) de voorbije maanden hun best hebben gedaan om coronaproof gasten te ontvangen is allesbehalve een pleidooi voor ongebreideld “feesten, feesten, feesten”. Ik zou niets liever doen, maar “feesten feesten feesten” is niet voor meteen. Eerst met z’n allen dit rotvirus overwinnen.

Ik hoop dat de (anonieme) mailer die me gisteren bovenstaande boodschap stuurde mijn open brief nog eens rustig opnieuw leest. En dat hij of zij recht in de spiegel kan kijken en zelf alle regels netjes volgt. En nog een tip: je moet niet alleen fysiek afstand houden… ook figuurlijk even afstand nemen van je eerste emoties, twee keer veilig in en uitademen en eens rustig nadenken kan ook gezond zijn… Oh ja, en spuwen op mensen dat doe je nooit. Never. Maar al zeker niet in corona-tijden…