En toen werd ik plots de lastige klant op restaurant
Nieuws

En toen werd ik plots de lastige klant op restaurant

Soms moet men in de horeca iets klantgerichter durven denken. In de mate van het mogelijke het principe “klant is koning” huldigen kan je zaak naar een ander niveau tillen, en levert je vooral super tevreden klanten op. Maar niet iedereen in de horeca heeft dat altijd evengoed door. Ik geef je een klein vervelend voorbeeldje van eerder deze week.

Het gebeurde dit weekend, in één van mijn favoriete restaurants in Barcelona, Cecconi’s, het mooie Italiaanse restaurant in het Soho House Hotel aan de zee waar we al zo vaak zijn geweest. Bij het begin van de pandemie is het restaurant echter dicht gegaan, en pas half september ging het weer open. We komen er ontzettend graag omdat het een beetje doet denken aan New York of London, en omdat het er ook echt lekker is, met vriendelijk personeel. Zaterdagavond hadden we er een bevriend koppel uitgenodigd.

Ook deze keer werden we bediend door een vriendelijke dame die de kneepjes van het vak behoorlijk onder de knie had. Zo vroeg ze bij het opnemen van onze gerechten meteen of er iemand van het gezelschap een voedselallergie had. Die vraag stellen ze trouwens altijd in Cecconi’s, en ik snap ook waarom. Er komen ontzettend veel Amerikanen eten, het restaurant maakt ook deel uit van een Amerikaanse groep, en in Amerikaanse restaurants wordt qua allergieën geen enkel risico genomen. Hier dus ook niet.

We werden goed bediend, bestelden een lekkere champagne, en nadien twee flessen Amarone, de sfeer was uitgelaten. Tot één iemand van het gezelschap als dessert een sgroppino vroeg. Dat is iets tussen een cocktail en een dessert, een frisse afsluiter van de maaltijd: limoen- of citroensorbet met wodka of een mousserende drank (prosecco, champagne of cava). Het dessert staat niet op de kaart, maar in het verleden hebben we er altijd wel sgroppino’s gekregen als we er om vroegen, en op de koop toe staat er op de menukaart duidelijk aangegeven dat alle mogelijke cocktails, ook al staan ze niet op de kaart, besteld kunnen worden.

En toen zei het meisje dat ons bediende dat ze dat geen sgroppino’s meer maken. Bizar. Zeker omdat er limoen- en citroensorbet op de kaart staat en omdat je er ook een glas wodka of een glas champagne kunt krijgen. Het is werkelijk een handeling van drie seconden om dan aan de bar even een sgroppino te maken. “Onmogelijk, dat doet de barman niet meer, ” zei het meisje. Bizar. Wat ze eventueel wel wou doen was een limoensorbet brengen en een glas wodka en dan moesten we het dan maar samen eten of zelf bij elkaar mengen… Dùh!

Kijk, dan word ik dus een klein beetje lastig. Je hebt alle ingrediënten in huis, je hebt prachtige glazen om het dessert in te serveren, maar je weigert het zelf te doen uit een of ander raar principe, en je zegt dan zonder verpinken tegen je klant: “knutsel het dan zelf maar even in elkaar.” Het is een handeling van niks, maar je wil het dus niet doen. En dat zeg je dus tegen klanten die al tientallen keren gedineerd hebben in je restaurant en die die avond ook echt op geen euro aan het kijken zijn…

Ik zei dan ook tegen de dame dat ik echt niet snapte waar die onwil vandaan kwam, en heb haar op een vriendelijke manier gevraagd om haar manager er even bij laten halen. Twee minuten later stond de man daar. Vriendelijk tot en met. “Hoeveel sgroppino’s willen jullie?” vroeg hij, zonder een seconde te discussiëren. Eentje dus. Voor één iemand in het gezelschap. Twee minuten later stond die op tafel, prima bereid, en erg lekker. De dame die ons bediende was lichtjes gegeneerd, en ik snap waarom. Zo weinig moeite kostte dat dus om je gasten een goed gevoel te geven. Maar zij had ons aan het einde van een heerlijke avond plots een vervelend moment bezorgd. Jammer. Onnodig. En een beetje dom.

Ik heb geen idee bij wie de fout ligt op zo’n moment. Eén iemand in ons gezelschap had veel begrip voor de dame. Misschien waren dat gewoon de orders van haar manager, het restaurant zat ook bomvol, en zo’n speciale vragen maken het het personeel ook niet makkelijk. Wellicht staat er ook geen prijs voor dit dessert in het kassa-systeem, want ook al is er limoensorbet en wodka in huis, als dessert wordt het eigenlijk niet aangeboden. Misschien had de barman dit meisje al een paar keer gezegd: dat maak ik niet meer.

In elk geval, toen we de manager aan de tafel riepen, werd het probleem dus onmiddellijk en met de glimlach opgelost. Eigenlijk zou het op restaurant altijd zo moeten gaan. Hospitality is key. Ik snap ook wel dat je niet op elke gril en uitzondering kunt ingaan. Maar als je de avond begint met de boodschap dat je met alle allergieën rekening wil houden, maar het dan niet ziet zitten om zo’n kleine geste te doen (twee ingrediënten samen in een glas doen) dan ben je niet echt consequent als het over gastvrijheid gaat. Zonde.

We hebben de avond uiteindelijk gezellig afgerond, en omdat het meisje ons voor de rest wel goed bediend had, en het voor haar ook echt gênant moet geweest zijn dat haar patron wel meteen organiseerde wat zij ons eerst geweigerd had, hebben we haar toch nog een fooi gegeven. Behalve die vervelende tien minuten was het een topavond. En misschien zal ze door onze opmerking, en het lichtelijk, maar vriendelijk aandringen van onzentwege, ook iets kleins geleerd hebben: in de horeca wil je je klanten gelukkig maken. En daar mag je soms wat extra moeite voor doen. Of overdrijf ik nu?

Gerelateerde nieuwsberichten

Mosselrecept Sven Ornelis’ mama

De mosselen zijn er! #advertentie

Onlangs was ik er als jarenlange ambassadeur van de mosselen weer van harte bij in Zeeuws-Vlaanderen want toen werden de eerste touwen met de 2024 oogst van de Zeeuwse hangcultuurmosselen in het noordelijke deel van de Oosterschelde boven water gehaald … Lees meer

Bram Laebens

De mooie levenslessen van mijn mama

Zondag is moederdag. Leve alle moeders, en oma’s. Jullie weten dat ik mijn mama een enorm warm hart toedraag. Ze is al meer dan een halve eeuw de belangrijkste vrouw in mijn leven … Lees meer

“Eat What You Want Day” Wat is dat eigenlijk?

“Eat What You Want Day”… Je ziet zo’n bijzondere dag staan in de kalender en je vraagt je af: wat is dat nu eigenlijk voor een rare feestdag? Ik heb het even opgezocht: het is een informeel ‘feest’ dat onder andere in Amerika elk jaar op 11 mei wordt gevierd … Lees meer

Rood fruit met porto, munt en honing en roomijs

Volledig menu voor deze halve werkweek

Daar gaan we weer voor een nieuwe werkweek. Maar net als vorige week, met die eerste mei die als plezante rustpauze midden in de week tevoorschijn kwam, is dit ook maar een halve week … Lees meer

De lekkerste gerechten met asperges

Het zijn de mooiste maanden van het jaar: er liggen volle bak asperges bij de groenteboer. Ik ben echt zot van asperges. Ik kan ze wel drie keer per week eten, zo lekker vind ik ze … Lees meer

Oktober starten we met een heerlijk weekmenu

Nieuw weekmenu na de paasvakantie

De paasvakantie is voorbij. Sven en Anke zijn weer elke ochtend op de radio. En we hopen dat de lente nu echt snel doorbreekt. Ik was een weekje of twee in Barcelona waar het prachtig weer was, en ook hier in België waren er wel een paar mooie dagen … Lees meer

Weg met die look-adem, dankzij deze simpele tips!

Weg met die look-adem, dankzij deze simpele tips!

Look is niet enkel lekker, maar ook erg gezond. Het is goed voor je bloeddruk en je cholesterol en het boost je immuunsysteem. Maar OK, je kunt er dus wel een flinke look-adem van hebben … Lees meer

IMG_1374

MIJN BARCELONA is vanaf NU te koop!!!

Na meer dan tien jaar van zomers, schoolvakanties en weekendjes doorbrengen in ons flatje in het centrum van Barcelona, besloot ik vorig jaar om mijn liefde voor de stad te vereeuwigen in boekvorm: “Mijn Barcelona” … Lees meer