Gisteren ging ik iets eten met een goede maat die ik al lang niet gezien had. We hebben beide drukke agenda’s en corona heeft het afgelopen jaar veel roet in het eten gegooid. Maar nu dachten we: het is nog mooi weer, laat ons vrijdag iets lekkers eten op een mooi terras. Zogezegd, zo gedaan. Ik had er na een drukke werkweek heel veel zin in. Maar zo’n half uurtje voor hij zou arriveren liet hij plots weten dat er thuis iets serieus was gebeurd waardoor hij tot z’n grote spijt zou moeten cancelen.

Ik was best wel wat ontgoocheld. Ik keek er al lang uit naar uit om nog eens bij te kletsen, en zeker in deze rare tijden is een beetje sociaal contact toch super belangrijk. Maar goed, zoiets kan altijd eens gebeuren. Dat heet overmacht. De vraag die ik me wel meteen stelde: zou ik nu alleen op restaurant gaan of gewoon niet? Mijn partner ging bij een vriendin eten in Gent, en last minute een andere maat uitnodigen voor een etentje, dat is op vrijdagavond iets voor zeven ook niet evident.

Maar ik had wel een reservatie gemaakt voor twee. En ik weet hoe moeilijk het is om in Fleur De Lys, zo’n beetje mijn stamrestaurant in Lochristi, aan de overkant van de straat, een tafeltje vast te krijgen op vrijdagavond. Dus ik zat in dubio. Als ik nog heel snel belde, dan konden ze misschien last minute het tafeltje aan andere gasten kwijt. Maar ik had wel niet echt eten voorzien voor mezelf en ik had honger, en zin in iets lekkers. Maar alleen op restaurant gaan, is dat niet een beetje raar? Ik twijfelde.

Na een half uurtje in dubio belde ik dan maar effe naar het restaurant met de mededeling dat mijn gast last minute haf afgebeld, en dat ik me afvroeg wat ze het liefste hadden: dat ze het tafeltje nog zouden verkopen aan andere gasten, of vonden ze het OK dat ik alleen zou komen in plaats van met twee? En Xavier, de chef, gaf het beste antwoord ever: “beide kan Sven, wat jij wil. We raken het tafeltje zeker nog kwijt, maar je bent uiteraard ook alleen welkom.”

Het is dat laatste geworden. Ik ben in onze bibliotheek een goed boek gaan zoeken. Het werd “Onbegonnen werk” met de prachtige gedichten van Herman de Coninck. Het was weer een paar jaar geleden dat ik die pareltjes nog eens las, en zo alleen aan een tafeltje op restaurant, met een goed glas wijn, leek me gezelliger dan dat ik een hele avond op m’n smartphone zou zitten tokkelen. Dus met m’n mondkapje aan en m’n gedichten onder de armen stak ik de straat over.

Eerlijk: het voelt wanneer je dat niet zo vaak doet, wel een beetje raar om alleen te arriveren in een verder bomvol restaurant, op een overvol terras. Ik was ook echt de enige die alleen aan een tafeltje zat. Je hebt toch een beetje het gevoel dat mensen even naar je kijken. Dat ze zich afvragen: “waarom komt die man in feite alleen op restaurant? Uit eten gaan doe je toch gezellig met z’n twee, met je gezin of met vrienden. Maar zo alleen is toch wat raar?”

Misschien beeld ik het me maar in hoor. En ik hoop het oprecht. Want er zijn zoveel alleenstaanden, zoveel mensen zonder partner, die het gevoel van alleen op restaurant gaan ongetwijfeld wel goed  kennen. En het misschien ook niet eens zo erg vinden. In elk geval hoop ik dat restaurateurs gasten die alleen komen evengoed, of zelfs beter ontvangen dan gasten in gezelschap. Doe af en toe een klein praatje met hen als ze daar voor open staan. Xavier in Fleur De Lys deed dat overigens prima.

En ik kan je wel zeggen: ik dineer natuurlijk nog altijd liever in (goed) gezelschap, maar zo met een boek vol goede gedichten valt eigenlijk ook best mee. De vol-au-vent met morilles was heerlijk, de chardonnay uit Portugal smaakte fantastisch, en Herman de Coninck was meer dan aangenaam gezelschap. Wat een zalige gedichten heeft de man toch bijeen geschreven. Ja. Het werd al bij al een gezellige vrijdagavond.