Gisterenavond gingen we dineren in Coque, een restaurant met 2 sterren in Madrid. Het interieur is spectaculair. Eclectisch. Met verschillende ruimtes waar je dineert. Het is een culinaire reis die start in de bar, de volgende hapjes krijg je in de immens uitgebreide wijnkelder, daarna in wat zij de “sacristie” noemen, een soort van kapel met enkel sherrywijnen. Vervolgens krijg je twee hapjes in de keuken, en dan pas ga je voor het eigenlijke menu aan tafel zitten. Een speciale ervaring met creatieve gerechten rond typische Spaanse ingrediënten. Maar eigenlijk begon de avond al hilarisch, bij het eerste hapje, in de bar.
We kregen daar om te beginnen een glaasje Vermouth met daarop een soort van grote luchtbel vol smaak die met veel rook ontplofte op ons glas. Dat was al bijzonder, een beetje grappig zelfs. Maar het eerste hapje dat we kregen was wel echt heel erg onverwacht. Het zag er in feite uit als een gevulde taco met schilfers op, maar het werd door het meisje dat ons serveerde voorgesteld als: “dickpic with guacamole and foie gras”. Ik geloofde m’n oren niet en vroeg haar beleefd: “can you repeat that please?” Mijn partner had immers net hetzelfde gehoord. Zegt dat Spaanse meisje dus opnieuw met een uitgestreken gezicht: “dickpic with guacamole and foie gras, sir”.
Wij proestten het letterlijk uit. Want het zag er best speciaal en creatief en onverwacht uit maar een dickpic was het zeker niet. Toen we het hapje half in een slappe lach naar binnen hadden gespeeld wisten we nog steeds niet wat we geproefd hadden. We moesten het weten, dus we hebben het maar aan haar collega gevraagd. Bleek het dus “chickpea” te zijn, kikkererwt, waar ze een krokantje van hadden gemaakt, maar zo sprak ze het in geen duizend jaar uit. Haar Engels was duidelijk niet zo heel erg goed. Ze had de hapjes dus fonetisch van buiten geleerd, met alle humoristische gevolgen van dien …
Ze maakte van de chickpea dus iets als “tjikpik”, kortom, dickpic. In een restaurant met de naam Coque is dat een keiharde binnenkomer, toch? Hilarisch.
PS: hieronder een foto van de bewuste dickpic. Wees beleefd, gelieve die niet ongevraagd naar andere mensen door te sturen.
Vandaag is het International Hot and Spicy Food Day. En laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik hou niet van overdrijven. Mijn eerste kennismaking met de échte scherpe keuken was toen ik zeventien was … Lees meer
Vandaag is het ‘Bittersweet Chocolate Day’, een term die je tegenwoordig steeds vaker ziet opduiken in Engelstalige recepten op blogs of sociale media … Lees meer
Intussen zit de eerste werkweek van 2026 er bijna op en zit iedereen zo’n beetje zijn ritme te zoeken in die speciale, koude maand die januari is. Buiten is het guur, soms zelfs wit van de sneeuw, de dagen blijven kort en na het uitbundige feestgedruis mag het leven opnieuw wat eenvoudiger worden … Lees meer
Ja jongens, 28 december 2025 voelt voor mij heel bijzonder. Want vandaag is het precies 500 dagen geleden dat ik een beslissing nam die mijn leven op een kleine maar belangrijke manier veranderd heeft … Lees meer
Het is kerstavond. En ook al ben ik koning Filip niet, toch sta ik er elk jaar opnieuw op om even stil te staan en jullie allemaal een warme kerstboodschap te brengen … Lees meer
Glühwein hoort bij de winter, zoals koude handen, rode wangen en dampende bekers in de hand terwijl je met de handschoenen aan het sukkelen bent. Overal in het land duiken kerstmarkten op, met lichtjes, houten chalets en de geur van verwarmde wijn … Lees meer
Ik organiseer graag etentjes bij ons thuis. Dat zijn voor mij echte topavonden: uitgebreid koken voor gasten, meerdere gerechten op tafel zetten en daar zorgvuldig gekozen wijnen bij serveren … Lees meer
Op de Dag van de Bouillabaisse vieren we een van de meest iconische gerechten uit de Zuid-Franse keuken. Bouillabaisse is een traditionele Provençaalse vissoep die zijn oorsprong vindt in het bruisende Marseille, waar vissers vroeger de minder verkoopbare vangst van de dag gebruikten om er een rijke, geurige maaltijdsoep van te maken … Lees meer