Lap. Het is gebeurd. De ommekeer is duidelijk weer gemaakt in de gedachten van de mensen. Of toch al zeker bij sommige van onze vrienden. Deze week zouden super goede vrienden van ons uit het Antwerpse komen lunchen bij ons. Het wordt prachtig weer. We kunnen buiten in de zon zitten en de tuin is groot genoeg om afstand te houden. Het zijn altijd zalige dagen samen. En we wilden hen graag ons nieuwe huis eens tonen. Wij keken er erg naar uit, zij keken er ook ontzettend naar uit. Maar het feestje gaat dus niet door.

Gisteren kreeg ik telefoon van hen. Ze vielen niet meteen met de deur in huis. Het zijn beleefde en lieve mensen. Ze vroegen ons eerst hoe wij ons voelden in het nieuwe huis, of we gelukkig zijn hier, of het hier al als een thuis voelt. Maar ze vroegen ook hoe we met corona omgaan. Of we bang zijn, en of we voorzichtig zijn. En ze zeiden dat ze er zelf toch wel weer heel bezorgd over waren. En toen voelde ik de bui al hangen eerlijk gezegd.

Tijdens de lockdown waren ze sowieso al mensen die zich super goed aan alle maatregelen hielden, net als wij trouwens. Ze zagen niemand buiten de gezinsbubbel en wilden ook geen enkel risico nemen. Ze wilden hun gezin volledig beschermen tegen dit rotvirus. Maar net als wij zijn ze langzaamaan toch ook wat meer van het sociale leven gaan genieten de voorbije maanden. Hebben ze weer vrienden gezien. Dus ik dacht de voorbije week: die komen nog wel af.

Maar op een hele lieve en diplomatische manier hebben ze gisteren aangekondigd dat ze het etentje deze week toch willen schrappen. De situatie in Antwerpen is volgens hen veel te ernstig, de gemeente waar ze wonen kleurt rood. Er wordt van de overheid gevraagd om de bubbel te beperken, en ze gaan dat dan ook weer doen. Beter wat voorzichtiger zijn dan ziek worden of andere mensen ziek te maken…

Een babysit in huis halen voor de kinderen vonden ze nu geen goed idee. En met de kinderen bij andere mensen langsgaan eigenlijk ook niet meer. Ze hoopten dat we niet te ontgoocheld waren, en vooral niet boos op hen. Het had mooi geweest, maar nu willen ze gewoon het zekere voor het onzekere nemen en de bubbel opnieuw beperken om het virus tegen te gaan.

Natuurlijk was ik ontgoocheld. Ik zie hen graag, het is lang geleden dat we samen waren, en ik wou ze graag ontvangen in ons nieuwe huis en ze verwennen met eten, drank en vriendschap. Maar ik heb wel alle respect en begrip voor hun beslissing. Zij moeten zelf weten hoe ze omgaan met deze crisis en de tweede corona-golf die er intussen toch weer is, zeker in het Antwerpse.

Ik hou m’n hart vast wat er de komende weken nog allemaal gaat gebeuren. Misschien gaat de overheid zelf ons alweer een kleinere bubbel opleggen. Misschien gaan mensen zelf het ook spontaan weer gaan doen en etentjes en feestjes vermijden. Ik heb zelf voor augustus, vlak voor het ochtendseizoen, nog een weekje Barcelona op de agenda staan. Nog eens wat van de zon en van onze flat genieten in de mooiste stad van de wereld. Maar zal dat nog wel mogen doorgaan? Als de overheid quarantaine verplicht bij terugkomst dan komt m’n job in het gedrang, en dat is natuurlijk ook geen goed idee. Ja, het zijn zeer onzekere en super vervelende tijden.

Hoe dan ook, als onze goede vrienden uit het Antwerpse dit zouden lezen: we hebben uiteraard alle begrip voor jullie beslissing. Het is jullie recht om extra voorzichtig te zijn en het zet ons misschien ook wel aan het nadenken: misschien moeten we toch ook weer extra voorzichtig zijn met etentjes thuis. We hebben er van genoten de voorbije weken, zijn gezond gebleven, en joepie, Lochristi kent nul extra besmettingen in de voorbije zeven dagen. Maar we moeten dat dus wel zo blijven houden natuurlijk.