Het is een fijne traditie. Elk jaar gaan we in de zomer wel eens naar het Noorden van Spanje naar het prachtige festival van Cap Roig. Het begon jaren geleden toen Pedro, de eigenaar van ons favoriete restaurant Via Veneto in Barcelona, ons uitlegde dat zijn restaurant in de zomer een openlucht versie uitbaat in de VIP van het festival. We kregen foto’s te zien van een betoverende setting. Dat moesten we ooit eens meemaken. Sindsdien hebben we er Sting, Diane Krall, en een paar andere lokale artiesten aan het werk gezien, en het waren stuk voor stuk zalige avonden. Met telkens een mooi diner vooraf in een prachtige tuin, met zicht over de zee.

Intussen is Via Veneto niet langer de catering-partner maar zijn de beroemde broers Hermanos Torres dat geworden. Ook zij hebben in Barcelona een toprestaurant, eentje met drie sterren zelfs, waar we ook al geregeld kwamen, dus op het festival blijft het culinaire niveau fenomenaal hoog. Dus toen we dit jaar zagen dat het openingsconcert er een was van Rod Stewart hebben we, ondanks de torenhoge prijzen voor dit optreden, toch niet lang getwijfeld. Cap Roig is een topfestival, de locatie is adembenemend, aan de voet van een mooi kasteel, en met zicht over de mooie tuinen en de Middellandse Zee, het eten is uitstekend, en Rod Stewart is een rasartiest, dit kon dus in feite niet fout gaan. En toch gebeurde dat wel.

Ondanks de file naar het Noorden (het was vrijdag, en dan ontsnappen veel inwoners van Barcelona naar hun buitenhuis in die buurt) waren we netjes op tijd voor het diner om acht uur. Het eten was weer overheerlijk, en de champagne smaakte ons. De twee broers Torres waren zelf aanwezig en uiterst sympathiek. Alleen het afrekenen gebeurde wat chaotischer dan andere jaren. Rod Stewart zou kwart over tien met z’n optreden starten, en om twaalf over tien stonden nog een heleboel gasten (waaronder ikzelf) zenuwachtig aan te schuiven om te kunnen betalen en er was maar één bakje dat werkte. Dat zorgde voor veel stress, maar zo’n dingen zijn wellicht typisch voor een openingsavond van een festivalzomer. Dan loopt er altijd wel iets een beetje fout. Kan gebeuren.

Maar goed, we zaten net op tijd op onze overigens uitstekende plaatsen, en het concert begon. Rod Stewart, de man met de fantastische hits, en de iconische stem, qua leeftijd dichter bij de 80 dan de 75 vandaag, was de avond ervoor nog in Madrid aan de slag geweest, en de foto’s van dat concert zagen er fantastisch uit. Dit kon dus niet fout gaan. Maar van de eerste klank van de band wisten we: dit wordt lastig. Erg lastig. En dat werd het ook. Het lag niet aan de setting, in feite zelfs niet aan de band, en eigenlijk ook niet aan Rod Stewart zelf, wel aan de klank. Aan het geluid. Dat stond namelijk waanzinnig hard.

Rod was overigens niet slecht maar ook niet echt goed. Het was een raar concert. Hij begon, zonder het publiek toe te spreken (iets wat hij overigens bijna niet gedaan heeft) met een hele reeks covers. Allemaal up tempo, rock van lang geleden, nogal schreeuwerig gezongen, waardoor je niet kon achterhalen of hij een beetje toonvast zong. En dat kon je eigenlijk helemaal niet door het schandalige volume van het geluid. Het stond loei- en loeihard. Het was zelfs zo erg dat ik mijn vingers in mijn oren moest houden, want het deed gewoon pijn. En zelfs toen hij na acht of negen liedjes eindelijk wat eigen songs begon te zingen, wat rustiger, waardoor z’n intussen wel breekbare stem iets beter uit de muziek kwam, stond alles nog pijnlijk hard. Niet te harden in feite.

Nummerslang hebben we zitten twijfelen, mijn partner en ik. We konden door het lawaai niet praten met elkaar, dus hebben we maar berichtjes op de iPhone zitten intikken. Beiden hadden we gewoon pijn, het was extreem oncomfortabel. En behalve het volume was het concert ook niet echt een hoogvlieger. Rare songkeuze, een stem die niet meer is wat het was, en achtergrondzangeres/danseresjes die wat cabaresque dansjes deden die meer aan een Benny Hill show deden denken dan dat het bij een stijlvol optreden op zo’n locatie thuishoorde. Bizar.

En wat doe je dan: je twijfelt.Je wikt en weegt. Probeer je dit uit te houden, of vertrek je.  Je hebt hier zo hard zitten naar uitkijken. Je hebt hier op een koude ochtend in het voorjaar in België, meteen na je radioshow, een alarm voor gezet in je agenda, om die tickets toch maar zeker te bemachtigen toen de verkoop openging. Je hebt er echt veel geld voor betaald. Bent helemaal uit Barcelona naar hier gereden. En je hebt gewoon zin om te genieten, en niet om lastig of kritisch te zitten doen. Maar je zit je oren gewoon kapot te maken door het hele concert uit te zitten. En mijn oren zijn me ontzettend dierbaar, en die heb ik in mijn job en in mijn leven tout court nog zo hard nodig. We zijn daarom nog voor de helft van het concert vertrokken. Met pijn in het hart, maar nog meer pijn in de oren.

In de auto naar huis waren we stil. Al kreeg ik ook een kleine preek van mijn slimmere wederhelft. Ik durf op mijn DJ-sets de volume-knop ook wel eens extra open te draaien. In de adrenaline van het moment. Tot ergernis van bepaalde geluidsfirma’s ben ik in het verleden ook wel eens in het rood gegaan. Omdat je als artiest graag volume maakt, en je beats in de lijven, maar ook in de oren van het publiek dramt. Je denkt verkeerdelijk dat dat de ervaring plezanter maakt. Ik heb (al is dat lang geleden) wel eens discussies gehad met politici en ambtenaren die volgens mij veel te strenge geluidsnormen oplegden en controleerden. Die normen zijn in Vlaanderen ook stevig. Maar alles is beter dan wat er hier in Spanje blijkbaar kan: mensen hun gehoor beschadigen kan hier blijkbaar. Ik ga er in het vervolg zelf ook beter op letten. Ik moet dat doen. Want ik wil zelf nog lang goed horen, dus daarin moet ik mijn publiek ook beschermen.

Ik neem Rod Stewart weinig kwalijk, want die deed ook maar zijn best. Maar zijn geluidsmannen hebben een avondje waar we veel zin in hadden toch aardig om zeep geholpen. Ik ben blij dat we zijn opgestapt. Vanmorgen voel ik nog druk in mijn oren. En dat is echt echt niet OK.