Charles Aznavour is niet meer. Mijn favoriete Franse chansonnier is vorige nacht overleden. Ik zag hem vorig jaar nog aan het werk in de Lotto Arena op 93-jarige leeftijd, en dat was een ervaring om nooit te vergeten. Hij was grappig en scherp, schattig en krachtig tegelijk, en zijn stem deed het eigenlijk nog altijd prima. Ook al gaf hij aan het begin van het concert wel eerlijk toe dat hij wat vergeetachtig was geworden, en daarom z’n teksten aflezen moest, en doordat hij ook niet zo scherp meer zag moest hij dat doen van oversized schermen op het podium. Die bekentenis leverde meteen een warme lach op en een gul applaus in een zaal die vol zat met fans die beseften dat ze misschien wel één van de laatste concerten van hun idool meemaakten op Belgische bodem. Helaas blijkt dat nu ook zo te zijn.

Het nieuws van de dood van Aznavour deed me ook meteen terugdenken aan een prachtige vakantie in Cannes, intussen meer dan 15 jaar geleden. We huurden er in de zomer een weekje een flatje op de Croisette en wilden wat bijzondere restaurants ontdekken. Iemand tipte ons om zeker eens naar het favoriete restaurant van Charles Aznavour te gaan dineren, “Le Restaurant Arménien” want dat was maar enkele tientallen meters van onze huurflat. Charles Aznavour die zelf van Armeense afkomst was, kende de eigenaars naar het schijnt persoonlijk en ging er dan ook vaak dineren in die tijd. Ik vond het meteen een prima aanbeveling, want een man die zo’n mooie liedjes maakte, die zo meeslepend zong over leven en liefde, kon geen slechte smaak hebben wat restaurants betreft.

Het diner was een ontzettende meevaller, ook en vooral omdat ik toen een keuken leerde kennen die me voordien redelijk onbekend was. Eigenlijk kon je niet kiezen wat je wou eten in dit charmate restaurant. Je kreeg gewoon alles. In twee gangen. Eerst alle voorgerechtjes, nadien alle hoofdgerechten, op kleine bordjes. De eigenares noemde het de Armeense feestkeuken, en dat was het ook wel. Een feest van smaken, eigenlijk in een soort van “tapasformule”.

De Armeense keuken heeft veel referenties naar de Libanese, nog zo’n fantastische keuken. Denk aan humus, gevuld wijnblad, aubergine, bulgur, gevulde courgette, gegrild lamsvlees. Dat alles met heerlijke gedroogde kruiden. Werkelijk heel lekker. En veel ook. Teveel. Maar dat hoorde blijkbaar bij het ritueel. Het werd een fantastische avond, en sindsdien kwamen we er toch om de paar jaar terug om te genieten van deze heerlijke keuken. En ik raadde het restaurant ook altijd aan wanneer vrienden naar Cannes op reis gingen. Altijd met dezelfde aanbeveling: het favoriete restaurant van Charles Aznavour”.

Daarom wou ik jullie “Le Restaurant Arménien” ook absoluut aanbevelen. Maar tot mijn grote ontgoocheling ontdekte ik daarnet dat het restaurant eind 2016, nu bijna twee jaar geleden definitief gesloten is. De laatste commentaren op verschillende sites waren ook niet zo positief meer. Sommige bezoekers vonden de eigenaar een beetje uitgeblust overkomen. Jammer, want ik blijf zalige herinneringen houden aan de avonden die we daar beleefd hebben. De laatste blijkbaar op 13 juli 2013, de dag voor de Franse feestdag. Vandaag is het geen feest in Frankrijk, want de Franse Sinatra is niet meer.

Maar ik blijf Aznavour eeuwig dankbaar, want onrechtstreeks heb ik dankzij hem een prachtige keuken leren kennen. Ik ga de komende dagen z’n volledige repertoire opnieuw beluisteren, en ook weer op zoek naar een goed Armeens restaurant, en lekkere recepten om ze ter ere van deze grote chansonnier zelf ook te gaan bereiden. Iemand tips?