Sinds vijf jaar ben ik een halve Catalaan, dat is intussen wel alom geweten. We hebben sinds 2013 namelijk een eigen flatje in het midden van het prachtige Barcelona, en het is voor ons absoluut de ultieme plek om te ontspannen.

Ik heb best wel een drukke agenda, met een ochtendshow waarvoor ik vijf dagen per week opsta rond kwart over vier, ik schrijf columns, draai zo’n 100-tal DJ-sets per jaar, en werk met heel veel plezier aan deze foodblog. Ik ben altijd al een man geweest die z’n energie haalde uit het principe ‘work hard, play hard’. Dat is natuurlijk niet voor iedereen haalbaar, en het feit dat wij geen kinderen hebben maakt het makkelijker om de agenda net iets strakker te plannen en vol te proppen.

Maar de weekendjes of vakanties in Barcelona geven ons wel ontzettend veel energie. Je kunt er lekker en zeer betaalbaar eten en drinken, het weer is er vaak heerlijk, het is een zalige stad om te wandelen, we hebben er intussen veel lokale vrienden, en zo eens weg zijn in een totaal andere stad is gewoon zo deugddoend.

Het is ook fijn om te merken dat zoveel mensen ons dat gunnen. Ik krijg elke week tientallen vragen van mensen die ook eens Barcelona willen gaan ontdekken. In de mate van het mogelijke stuur ik jullie restaurant- en logeertips door, en dat wordt echt gewaardeerd. Toch krijg ik ook best wel wat kritiek op de sociale media, en voornamelijk op Twitter, op mijn vele tripjes naar Barcelona. Koketteren met het feit dat je minstens zo’n vijftien keer per jaar heen- en weervliegt naar je buitenverblijfje wordt uiteraard niet door iedereen gewaardeerd.

En dan heb ik het niet over jaloezie. Zowat alle bezoekers van deze blog en volgers op sociale media gunnen ons deze quality-time van harte. Alleen dat zo frequente vliegen vinden sommigen in deze tijden van global warming onverantwoord. Ik snap hen wel. Wanneer 70.000 mensen betogen voor een schonere planeet, wanneer 35.000 jongeren zelfs spijbelen op donderdag om hun stem te laten horen, dan schudt dat iedereen wakker, mij ook.

Pas op: ik probeer écht mijn bijdrage te leveren aan de strijd tegen de opwarming van de aarde. Met vallen en opstaan, dat geef ik eerlijk toe. Maar ik wandel massa’s en rij enkel de noodzakelijke kilometers met de wagen. Op de koop toe rij ik hybride, en slaag ik er zo in om alle woon-werk-kilometers elektrisch te rijden. Verder vecht ik hard tegen voedselverspilling. Maar goed, ik vlieg dus wel vaak, en vliegen is zeer vervuilend. Ik hoop dat de elektrische, propere luchtvaart, een realiteit is in de nabije toekomst, dat de wetenschap die stap snel weet te zetten, maar vandaag is dat nog niet het geval. Mijn vluchten zijn dus vervuilend, en daar voel ik me niet goed bij, ik wil ook graag zorg dragen van onze planeet.

Ik heb het er al vaak over gehad met Jill Peeters, onze weervrouw, en één van de allergrootste klimaatvoorvechters van ons land. En Jill heeft me een hele tijd geleden al voorgesteld om onze vluchten te compenseren. Je kunt op o.a. www.greentripper.org/nl een vrijwillige bijdrage betalen per vlucht, een bijdrage die volledig gebruikt wordt om in een schonere planeet te investeren aan de hand van hele concrete projecten. En zo lever je echt een bijdrage aan de strijd tegen de opwarming van de aarde. Je compenseert volledig de C02-uitstoot van je tripje.

Ik heb lang geaarzeld, deels uit uitstelgedrag, deels omdat ik me ook wel afvroeg of die bijdrage echt wel het verschil kan maken. Maar nu hebben we de knoop doorgehakt. We gaan elke vlucht die we de komende jaren doen compenseren. Voor een vlucht naar Barcelona komt dat neer op een goede € 13, eerlijk gezegd, dat is niet zoveel geld toch? Dat is de prijs van een lekker flesje wijn op een terrasje in Barcelona. Scheelt een slok op de borrel. Meer niet. Ik snap zelfs niet dat die extra toelage niet meteen wordt toegevoegd aan de prijs die je betaalt voor vluchten. Wanneer het zou gaan over € 100 zou ik snappen dat het voor veel mensen een heel stuk moeilijker ligt. Maar als je op citytrip gaat naar Barcelona, of Praag of Rome, mag die € 13 extra de grote belemmering toch niet zijn? Ik vind het principe: ‘de vervuiler betaalt’ eigenlijk bijzonder logisch aanvoelen.

Ik hoop echt dat dit een klein verschil kan maken. En ik durf jullie van harte vragen om bij jullie volgende vakanties ook eens te overwegen om je vlucht te compenseren. Want de toekomst van onze planeet is superbelangrijk, die mogen we niet zomaar in diskrediet brengen. Ik wil namelijk nog lang kunnen genieten van het mooie leven, van de mooie natuur, het lekkere eten en de fijne mensen, in België, en ook in ons geliefde Barcelona.