De regels rond corona versoepelen beetje bij beetje, en we kunnen dus ook steeds meer mensen zien. Vrienden of familie mogen we in de tuin ontvangen, tot tien personen. Binnen mag je nu al telkens twee mensen ontvangen. En je mag met een ander koppel op restaurant, op terras, en vanaf 9 juni ook binnen. Dan zit je samen aan tafel, en dan is de anderhalve meter afstand niet meer mogelijk.

Dat is fijn, dat doet deugd. We hebben het gemist om mensen te zien. En de cijfers gaan de goede richting uit, dus het is ook niet onlogisch dat het kan en mag. Maar covid is nog niet weg. En ik weet dat veel van de volgers van de blog al hun vaccin hebben gekregen, maar bij mij is de uitnodiging nog niet in de bus gevallen. Dus ik kan nog steeds besmet en dus ziek raken, en we kunnen zelf ook nog steeds mensen besmetten.

Ik zal maar eerlijk zijn: ik wil leven, ik wil genieten, ik wil mensen ontmoeten. Maar ik wil niet ziek worden, en niemand ziek maken. En daarom hebben wij, van zodra ze te koop waren, zelftests gekocht. En telkens wanneer wij bezoek hebben of bij vrienden op bezoek gaan, doen wij zo’n test. We hebben er dus meer dan genoeg gekocht, zodat we onze gasten ook zo’n test kunnen geven. De testen kosten een goede zeven euro per stuk. Dat valt goed mee.

Dat gaat dan als volgt: het aperitief nemen we sowieso buiten en op anderhalve meter afstand. Dan zorg ik voor een heerlijk glas champagne, voor hapjes in aparte kommetjes, en voor een zelftest voor iedereen. Het heeft zelfs iets gezellig, iets grappigs, iets solidairs, en sorry dat ik het zeg… iets spannends. Dan stopt iedereen zo’n lang stokje hoog in de neus, roert dan in het testvocht, giet het op het teststrookje en wacht af tijdens het aperitieven.

Het is altijd fijn om dan zo na een half uurtje te zien dat niemand positief kleurt. Kijk, zo’n test geeft geen 100 procent zekerheid, maar als de gasten zich gewoon gezond voelen, de zelftest doen, en vervolgens zich aan de regels houden, dan is de kans toch niet zo groot dat er daarna besmettingen zullen worden doorgegeven. Het geeft toch een iets veiliger gevoel.

Voorlopig hebben alle gasten die bij ons kwamen lunchen of dineren de test willen doen. Er was er af en toe wel eentje bij wie ik voelde dat het een beetje met schrik was, zo roeren in de neus met een stokje schrikt mensen af, maar niemand had er echt een probleem mee of heeft het geweigerd. Het is gewoon een vorm van respect voor elkaar vind ik. En als we straks events willen gaan doen, zullen die testen vanzelfsprekend worden voor iedereen.

Toch komt er telkens ook veel kritiek op social media wanneer ik voor een etentje die testen toon. Er zijn altijd volgers die het belachelijk vinden en die me zeggen: “als je mij zou verplichten om zo’n test te doen, zou ik niet bij je thuis komen eten”. Ze vinden het onbeleefd en niet gastvrij. En ze vinden dat een gastheer zoiets niet kan vragen aan zijn gasten, tenslotte is het een soort van prijsgeven van je privacy of zo. “Belachelijk”, schreef iemand. “Doe eens normaal”. En er zijn vooral veel mensen die vinden dat zo’n testen ene vals gevoel van veiligheid geven.

Mijn antwoord is altijd: ik verplicht uiteindelijk niemand om zo’n test te doen. Ik bied het aan. En ik doe het zelf sowieso. Het is een klein teken van respect voor elkaar. En ik maak het wel goed hoor. Want ik serveer dus altijd heerlijke champagne en zalige hapjes bij de zelftest. En nadien zijn de lunchen zoveel relaxer, geruster, en lekkerder. Sorry he.