Onlangs vroeg iemand me: wat was je slechtste reiservaring ooit. Dat was eerlijk gezegd een makkelijke vraag, waar ik meteen een antwoord op kon geven. Het is best al lang geleden, maar het voelt aan alsof het gisteren was. Ergens in 2006 of 2007 gingen we een weekje naar Athene. En dat was werkelijk een gigantische rotvakantie.

Ik moet wel de omstandigheden even schetsen. We gingen in de herfstvakantie. November dus. Blijkbaar is er dan geen goed-weer-garantie in Athene. Wel integendeel. We kregen enkel regen, wind en grijs weer. En het was behoorlijk koud. Rotweer dus. We regenden bijna letterlijk van de Acropolis.

Ons hotel was er een uit een brochure. Niet peperduur. Maar zeker niet spotgoedkoop. Het was een ramp. Vuil. Onverzorgd. Grauw. Onvriendelijk personeel. Kieren onder de deuren. Haar in het doucheputje. Alles afgeleefd tot en met.

Taxi-chauffeurs in Athene? Bedriegers. Niet allemaal wellicht. Maar die gasten die ons vervoerden wel. Ze reden rondjes en verzonnen omwegen. Ze ripten ons met de glimlach. Alhoewel de meeste chauffeurs zelfs die glimlach achterwege lieten.

Eentje speelde het zelfs klaar om ons na ons mislukte en doorregende bezoek aan de Acropolis op te pikken en te verleiden om te gaan lunchen in een “charmant restaurantje van een neef van hem”. Verschrikkelijk. Het restaurant keek uit op een bouwwerf. Het eenvoudige en niet eens erg lekkere eten was belachelijk duur. Niks authentiek aan die gruweltent.

De stad kon me ook niet boeien, in dat seizoen was ze vuil en vies en grauw en verlaten. Griekenland charmant en idyllisch? Toch niet in de wereldberoemde hoofdstad. Op de eilanden, in de zomer, wellicht. Maar de stad deed ons niks, ontgoochelde ons big time, en we wilden zo snel mogelijk terug naar huis.

Ik heb toen voor het eerst en hopelijk voor het laatst in mijn leven iets gedaan waar ik tot op vandaag geen spijt van heb: we zijn vervroegd teruggekomen uit vakantie. We hebben zelfs extra vliegtickets moeten kopen via Rome om aan de gruwel van Athene te ontsnappen… Echt waar. Een nachtmerrie.

Voila. Ik ben eerlijk geweest. Dat was dus mijn slechtste reiservaring ooit: een weekje herfstvakantie in Athene. Wellicht heb ik pech gehad. Het zal met het weer te maken hebben gehad. Ik had wellicht pech om bij de verkeerde taxichauffeurs en obers terecht te komen. En ik had m’n restaurants maar wat zorgvuldiger moeten kiezen. Maar er zal echt een wonder moeten gebeuren om mij nog eens naar de Griekse hoofdstad te lokken.