Sinds we een flat hebben in Barcelona gaan bijna alle vakanties naar Spanje. Heel soms doen we een paar dagen iets anders, maar waarom veel geld uitgeven aan verre reizen als je je vaste stekje hebt in de zon. Onze kleren hangen er. Er ligt wijn in de ijskast. Ik heb er absoluut geen auto nodig want doe er alles te voet. En op restaurant gaan in Barcelona is goedkoper dan in België. Alleen de vluchten kosten wat, maar verder kost in Barcelona leven dus zelfs minder dan in België blijven. Gelukkig hebben we voor we de flat hadden wel een heel stuk van de wereld gezien, dus ik mis die verre reizen ook niet echt. Ver en veel reizen is ook niet voor iedereen weggelegd want best duur.

Opvallen toch hoe ons reisgedrag veranderd is in de loop der tijden. Toen ik een kind was, in de jaren 70 en 80 gingen niet zo gek veel kinderen in mijn klas ver op reis. Ja, er waren wel gezinnen die naar het Zuiden van Frankrijk gingen (van één jongen in de klas werd gefluisterd dat hij met z’n ouders naar nudistenstranden zou trekken, dat was wel een dingetje) en ook naar Spanje, Italië of Oostenrijk gingen sommige families op reis. Maar toch echt niet zoals nu.

Wij zijn met m’n broer en m’n ouders vroeger niet zo ontzettend veel op reis gegaan. Zeker niet naar dure exotische bestemmingen. Papa was lange tijd de enige kostwinner en we zaten tijdens onze middelbare schooltijd op internaat, en dat kostte wel wat. Toch zijn we verschillende jaren na elkaar naar Oostenrijk gereisd. Altijd naar hetzelfde dorpje: naar Elbigenalp in het Lechtal. We sliepen altijd in dezelfde goedkope maar propere Zimmer Frei, bij Peppi en Barbara. Een ouder koppel wiens kinderen en kleinkinderen ook inwoonden in de boerderij. Je had er een degelijk bed, een badkamer op de gang, en je kreeg er een stevig ontbijt. Super gezellig.

Elke dag deden we grote wandelingen (misschien dat ik m’n verslaving toen stiekem al heb opgedaan) in de bergen en boven aan de berghut dronken we een groot glas schiwasser. Dat was water met een soort van bessengrenadine. En bijna elke avond gingen we eenvoudig maar lekkere boerse keuken eten in gasthof Post in Bach. Heerlijke tijden. Enkele jaren gingen we ook in de winter een weekje naar daar om te skiën. Ik vernam dat met de opwarming van de aarde de skizekerheid daar niet echt meer kan gegarandeerd worden. Jammer. En ook in de zomer zou Elbigenalp niet meer zo bruisen als vroeger. Zonde want ik heb heerlijke herinneringen aan die eenvoudige gezinsvakanties, elk jaar naar dezelfde plek. Het waren mooie tijden die ver vervlogen lijken.

In 2012 zijn we op doorreis naar Oost-Europe nog eens gestopt in Elbigenalp. Het voelde erg nostalgisch aan. We zijn wel doorgereden naar het veel mondainere Lech, dat stadje waar m’n ouders vroeger van zeiden: “dat is voor het chique volk.” Ik wou er toch ooit eens een nachtje slapen. Het was er niet overdreven chique, maar kijk, gewoon om eens uit te proberen was het toch wel een ervaring. Het huis van Peppi en Barbara in Elbigenalp ben ik ook nog eens gaan bekijken. Het staat er nog, maar de gastheren zijn al lang overleden, en er is geen Zimmer Frei meer. Alles gaat voorbij, maar m’n herinneringen pakken ze me nooit meer af.

Foto: Would Be Chef

Foto: Would Be Chef