Ik kreeg van onze Spaanse en Belgische vrienden in Barcelona gisteren hele fijne berichten. Ze stuurden ons ook foto’s om hun geluk duidelijk te maken. De terrasjes van de bars en de restaurants zijn weer open. Je kunt weer een glas cava, cervesa of een koffietje drinken in de zon. Je kunt er weer tapa’s eten met vrienden, buiten, in de openlucht.

De mensen zijn niet euforisch, maar wel erg opgelucht. Spanjaarden leven buiten. Vaak zijn hun flats in de stad klein en donker, met kleine ramen, om de zon en de warmte buiten te houden. Dat is niet erg, want hun sociale leven speelt zich vaak buiten af, en vaak ook in de horeca. Een drankje en wat tapas horen er gewoon bij, zowat elke dag.

Dat mocht dus een hele tijd niet. De lockdown in Spanje was nog veel strenger dan bij ons. De ziekenhuizen lagen dan ook overvol en er waren veel sterfgevallen dag na dag. Dus ook in mijn geliefde Barcelona mochten de mensen bijna hun flatjes en huizen niet verlaten. Terwijl ze dat daar zo graag doen.

Maar goed, er is dus licht, aan het einde van de tunnel. Spanje is de tunnel zelfs al aan het verlaten. Ik ben blij voor onze vrienden daar. En ik denk tegelijk: als zij het kunnen, wat houdt ons dan nog tegen. Komaan, beste overheid, geef ook onze horeca mensen nu toch eindelijk een perspectief. Wanneer gaan zij weer centen kunnen verdienen? Wanneer kunnen wij weer terrasjes doen? Voorzichtig en veilig, uiteraard, maar zeg ons: wanneer?