Vandaag ga ik een goed flesje opentrekken. Het is immers 5 juli 2021. Een maandag. Exact dertig jaar geleden was 5 juli een vrijdag. Ik was nog geen maand 18 en mijn lieve papa voerde mij in het holst van de nacht met de auto van het rustige Knesselare naar het verre Brussel. Naar het Flageyplein. Daar was, in een machtig gebouw met uitzicht op de vijvers van Elsene, de studio van Radio 2 Vlaams Brabant. En ik mocht er die ochtend mijn eerste nationale radioprogramma presenteren. “Dag en Dauw” was in die tijd een razend populaire ochtendshow van Michel Follet, maar die was op wandelvakantie, en ik mocht hem daarom een maand lang vervangen. Snotneus die ik was.

Ik was poepzenuwachtig maar dolgelukkig en ook zo fier als een gieter. Er kwamen die ochtend geen sms’jes binnen om mij veel succes te wensen, ook geen berichtjes via een app of zo, en er was zelfs geen kritiek te horen via de sociale media. De platen werden opgelegd door een norse technicus achter glas, en ik moest op een rood knopje duwen wanneer ik iets wou zeggen. Dan schoof hij mijn microfoon open en kon ik een plaat aankondigen. “Burbujas de amor”, onder andere. Dat was een zomerhit in 1991. Ik herinner het mij alsof het gisteren was. En ik weet nog goed dat ik dacht: OK, het is natuurlijk wel belachelijk vroeg opstaan, maar er is niks zo leuk als een ochtendshow presenteren. Ik droomde ervan om er ooit mijn vaste job van te maken.

Straks zal ik toch eens dankbaar klinken. Het is mij redelijk gelukt. De voorbije dertig jaar toch al. Van Radio 2 ging het naar Donna, daarna ging ik naar Q-music en vandaag maak ik nog steeds met volle goesting ochtendshows op Joe. Leve de wekker! Ik ga er wel vanuit dat ik nu toch in de helft van mijn radiocarrière zit. Binnen dertig jaar ben ik 78. Ik wil niet op de feiten vooruit lopen. Maar 5 juli 2051 is een woensdag. Als dat OK is zou ik er dan nog twee dagen extra willen bij doen. Het lijkt me fijner om op een vrijdag met pensioen te gaan. Kunnen we dat afspreken? Dank u wel, lieve luisteraar.