Wat een bijzondere dag krijgen we vandaag. Donderdag 30 september, de laatste dag van de maand september van het rare jaar 2021, na dat verschrikkelijke jaar 2020. Na anderhalf jaar met mondkapjes op, mogen we ze straks om middernacht (bij wijze van spreken) ritueel verbranden. Ik heb altijd een erg dubbel gevoel gehad bij die mondmaskers. Aangenaam vond ik ze nooit. Eerlijk: ik vond ze altijd afschuwelijk. Mensen die zeggen: ach, dat valt toch wel mee, ik begrijp ze niet.

Eerste waren ze, zelfs volgens de experts, niet nuttig en her en der werden ze zelfs verboden. Daarna moesten ze plotseling wel, en toen ze voor het eerst opdoken in de restaurants en winkels hadden we geen vermoeden van waar we precies aan begonnen waren. De lieve glimlach van de caissière ging achter slot en grendel, en van de smile van de ober hadden we enkel een vaag vermoeden. Maar we moesten de kapjes op voor onze veiligheid, en daar doet een mens veel voor. Een gordel dragen in de auto, een condoom bij gevaarlijk gevrij, en een mondmasker dragen in covid-tijden… logisch.

Nu mogen de kapjes eindelijk af. In de winkels, op het werk, in de cafés en op restaurant. Oef. In Nederland is dat nu al maanden het geval. De cijfers zijn er niet zoveel gekker dan bij ons. Zelfs Marc Van Ranst vertelde gisteren in De Afspraak dat het ergens wel logisch is dat we zonder kapjes door het leven gaan, gezien de hoge vaccinatiegraad in Vlaanderen. Ik ben erg voorzichtig met al te grote uitspraken, en enkel de geschiedenis zal ons vertellen of we covid juist hebben aangepakt, en of de mondkapjes echt zo nuttig waren, maar ik ben blij dat ze nu eindelijk weer af mogen. Joepie! Leve de glimlach…