Het is zaterdagochtend. Het is nog heel vroeg en nog altijd donker. Al hangt er in de verte in de lucht een licht vermoeden dat de dag wil opstaan. Dit is mijn moment. En dit is het jouwe. Geloof me. We gaan eens even iets doen.

Nu is het nog koud, dat wel. Maar langzaamaan zal de temperatuur stijgen vandaag. En vooral: over een half uurtje komt de zon op. En er is niks zo leuk als de zon die in de winterkou boven de ijzige horizon verschijnt en de nieuwe dag die start.

Het is ook mijn favoriete wandelmoment. Dat ik de zon, vaak met een mooi geschilderde hemel, vol roze, rood, geel en oranje, en allemaal pastel, de dag zien aankondigen. Dan loop ik langs de velden of langs het water, in stilte. Of met wat mooie klassieke muziek in mijn oortjes. En ik voel me uniek. De gelukkigste mens ter wereld.

En als ik dan, na 12 kilometer geluk, met opgeluchte kuiten, een verlucht hart, en een frisse neus, onder de douche stap, dan kan ik bijna zingen van geluk. Probeer maar eens. Spring uit je bed, dat gaat de zon ook doen. Laat ons de dag en het weekend inwandelen.