Duizendjarige eieren, honderdjarige eieren, Chinese eieren, “century eggs” in het Engels: allemaal verschillende en fascinerende namen, maar eigenlijk zijn het stuk voor stuk dezelfde wereldberoemde eieren. Deze eieren zijn in China en veel andere delen van Azië een ware delicatesse. Maar wat zijn die eieren eigenlijk ?

Ze zien er inderdaad uit alsof ze al duizend jaar oud zijn, maar het zijn in feite eendeneieren die ongeveer 100 dagen geconserveerd worden in een bizar mengsel van onder andere houtskool, ongebluste kalk, klei en zout. De bereidingswijze zou per ongeluk zijn uitgevonden toen een boer enkele vergeten eieren ontdekte die in een pot met paardenurine en nog een paar andere vieze zaken waren gevallen. Ze bleken ondanks alles heerlijk te smaken, en een nieuwe delicatesse was geboren.

Het recept is in de loop der tijden wel een beetje veranderd. Vroeger werden de eieren inderdaad gemaakt door ze te conserveren in paardenurine, maar deze methode wordt nu gelukkig niet meer gebruikt. Nu is de samenstelling van het mengsel waarin ze worden bewaard net iets minder goor, maar het resultaat zou even lekker zijn.

Je moet wel een sterke maag hebben denk ik om deze eieren te eten, want de dooier wordt na 100 dagen blauwgroen, en het eiwit doorzichtig en bruin. Duizendjarige eieren worden overigens niet gekookt maar ‘rauw’ verorberd. Het ei smaakt zoutig en heeft een krachtig aroma, de structuur is dan weer pudding-achtig. Je kan ze bij ons kopen in Chinese en Aziatische speciaalzaken. En ze smaken beter dan ze eruit zien !