Het is intussen bijna negen jaar geleden dat we beslisten om van ons geliefde Barcelona onze tweede thuis te maken. We gingen op zoek naar een flatje, zoals andere mensen dat op die leeftijd soms aan onze eigen kust of in de Ardennen doen. Het was een lange maar plezante zoektocht. Meestal waren de flats te duur, soms waren ze zeer afgeleefd, soms ook nieuw ingericht, maar niet onze smaak. Maar na een paar tientallen flats bekeken te hebben vonden we die ene plek waar we van dachten: daar kunnen we iets van maken.

De flat was oud en vuil, maar groot genoeg voor twee mensen en soms wat vrienden of familie op bezoek en vooral: er viel licht binnen langs alle kanten; iets wat best uniek is in Spanje. Vaak proberen ze de lichtinval te beperken om de flats lekker fris te kunnen houden in de warme Zuiderse zon. Maar wij vinden dat net zonde: kleine raampjes die het licht buiten sluiten wanneer je leeft in de zon. Dus toen we een flat vonden met veel lichtinval werden we op slag verliefd en zijn we de uitdaging aangegaan: we kochten de stokoude en afgeleefde flat en hebben die volledig laten renoveren.

Dat renoveren ging overigens heel vlot. Het was in 2013 nog volop crisis in Spanje en dat zorgde er niet alleen voor dat we aan een behoorlijk lage prijs konden kopen. Maar ook de goede aannemers snakten naar werk, en maakten scherpe offertes. Voor ons was dat goed nieuws, want op een goede vijf maanden is de flat volledig gerenoveerd. Sindsdien is het de plek waar we alle vakanties en tussendoor een paar mooie weekends doorbrengen. Het is ons eigen kleine paradijsje, waar het leven goed is. Nog een dikke maand radio maken en ik kom terug voor vijf weken leven als een Catalaan in deze goddelijke stad. Wat een mooi vooruitzicht.

De voorbije weken is er trouwens ontzettend hard gewerkt in de flat. Toen we op het eind van de paasvakantie vertrokken naar België hebben we de kaders van de muren gehaald, en de lakens van het bed, en de dag nadien is de schilder gearriveerd om onze flat een lik verf te geven. Luis, onze beste vriend in Barcelona, die ook een uitstekend conciërge-bedrijf heeft voor buitenlanders die een flat hebben hier (biglittlesolutions.es), heeft de gordijnen afgehaald en het grote tapijt in onze slaapkamer vanonder het bed gesleurd, en alles netjes laten wassen. Na de schilderwerken die toch een kleine drie weken duurden, heeft Luis de flat van voor tot achter laten poetsen. En toen we vrijdag arriveerden in Barcelona kwamen we binnen in een splinternieuwe flat. Fantastisch.

We konden onze ogen niet geloven. Alles was witter dan wit. Na negen jaar was het toch echt wel eens nodig om alles op te frissen. In de winter laten we nogal graag kaarsen branden, en in de zomer staan de ramen vaak open. En Barcelona blijft een stad. Er is dus best veel stof in de lucht, en eerlijk is eerlijk: ook best veel luchtvervuiling. Iets waar hard tegen gestreden wordt, want met name de groene partijen willen de auto meer en meer de stad uit. Anyway: de witte muren waren de laatste jaren grijzer en grijzer geworden. En aan de gordijnen zag je het immense verschil: die zijn nu helder wit, en dat was toch ook al lang niet meer het geval.

Ik kan je zeggen: zo’n compleet opgefriste flat doet wonderen met een mens. Alles blonk in de zon. De kasten waren proper, de kaders hingen recht, de terrastafel en stoelen waren in de olie gezet. Luis had op verschillende plekken tulpen gezet in de flat, en een mooie orchidee op het glazen bureau aan onze slaapkamer. En dan hadden we ook nog eens prachtig weer dit weekend. Jullie in België gelukkig ook, want anders zou ik hier niet zo onbeschaamd over ons geluksgevoel durven te schrijven. Ik weet één ding zeker: nu gaan we geen negen jaar meer wachten om de muren nog eens te laten schilderen.

Ik las ergens dat dat om de vijf jaar binnen eigenlijk wel moet. Ik zal het onthouden. Want ook al wonen we hier niet permanent, de tijd gaat zonder aarzelen door, en voor je het weet ben je weer een heel stuk verder in het leven. Maar ik zal het vooral zelf in de gaten houden. Barsten zullen er wel snel opnieuw komen in de muren en het plafond, dit is een flat van bijna 120 jaar oud, en het huis kraakt sowieso. Maar grauw wil ik het niet meer laten worden. Dat witte maakt een mens gelukkiger dan dat grijze. Laat het misschien een tip zijn voor jullie allemaal, zeker nu het zomer is: een likje verf kan wonderen doen.