Vandaag wordt ongetwijfeld een prachtige dag. Ik ga deze zonnige zondag namelijk vieren in echt geweldig gezelschap. Het is best lang geleden, maar ik ga nog eens wandelen en nadien lunchen in onze tuin met mijn allereerste “mentor” Michel Follet. Michel heeft om één of andere reden in mij geloofd toen ik hem 32 jaar geleden bestookte met fanbriefjes. Ik was 16 jaar en ik vond die eigenzinnige Follet één van de allerstrafste radiomakers in Vlaanderen, en een groot voorbeeld. Ik schreef Michel dat het ook mijn droom was om radiopresentator te worden. Ik mocht vervolgens op bezoek komen op het Flageyplein, Michel deed wat testen met mij, en besliste dat hij mij zou gaan opleiden. Hij had het gevoel dat ik wel wat talent had en wou het er dus op wagen. Op mijn achttiende mocht ik hem vervangen op Radio 2 tijdens zijn zomervakantie. De rest is geschiedenis. Ik heb de start van mijn radiocarrièrre 30 jaar geleden te danken aan Michel, en ik ben hem daar tot op vandaag erg dankbaar voor.

Michel is ook altijd een goede vriend van me geweest, die mij steeds met raad en daad wist bij te staan. Ik kan altijd op hem rekenen. Een paar keer zijn we zelfs samen op wandelvakantie geweest, bijna dertig jaar geleden, en ik heb daar de beste herinneringen aan. Vandaag zien we elkaar niet zo ontzettend vaak meer. Michel werkt achter de schermen nog wel mee bij Joe, waar hij een deel van de muziekredactie voor zijn rekening neemt, maar veel van dat werk doet hij van thuis uit. Michel heeft best veel last van tinitus (hij schreef daar enkele boeken over) en te drukke ruimtes zijn voor hem niet evident. Hij houdt van rust. Maar wandelen doet Michel dus wel heel graag, in de kalmte van de natuur. En dat is dus wat we straks gaan doen.

En nadien ga ik lekker proberen te koken. Het wordt vandaag prachtig weer en ik ga eerst de zalige gerookte zalm van C-FOOD in Lochristi serveren, en daarna zeebaars bereiden in zoutkorst, met daarbij aardappeltjes en lekkere groentjes. Een klassieker, want Michel houdt van klassiekers, hij is nogal een nostalgische mens. Net als ik. En om het helemaal af te maken heb ik ook mijn ouders uitgenodigd. Mama en papa hebben altijd veel respect voor Michel gehad, en dat is ook altijd wederzijds geweest. Michel kwam vroeger in de winter wel eens de zelfgebakken wafels van mijn mama eten in Knesselare. Voor wafels is het te zomers vandaag. Maar mama heeft wel beloofd om haar heerlijke rabarbertaart te maken voor bij de koffie vanmiddag. Dat wordt weer lekker bijkletsen. Een dag uit de duizend. Met een goede vriend en mijn lieve ouders, veel zon, lekker eten en een goed glaasje wijn. Wat een zalige zondag!