Ik kreeg vandaag enkele “optimistische” en zelfs een paar “euforische” berichten uit Barcelona. Het virus is er net als hier nog steeds niet helemaal onder controle, ook al zakken de cijfers van de besmettingen wel, maar beetje bij beetje wil de overheid, net als in Nederland bijvoorbeeld, nu toch de strenge maatregelen weer wat gaan versoepelen. En vooral mijn vrienden in de horeca zijn opgelucht: de restaurants en cafés mogen weer rustig aan openen.

Er zijn nog veel beperkingen, buiten mogen de terrassen helemaal open, maar binnen mag de horeca maar op 30 procent van de maximale bezetting draaien. En om 21u30 moet alles dicht, wat voor ons nog ergens te doen lijkt, maar in Spanje echt belachelijk vroeg is, omdat mensen daar veel later op restaurant gaan. Maar goed, alles beter dan niks, zo reageren de horeca-uitbaters. En ik snap hen ook wel.

De ondersteuning vanuit de overheid is in Spanje totaal niet te vergelijken met hier bij ons. Eén van onze beste vrienden in Barcelona is gerant van een groot restaurant, maar krijgt door zijn sociaal statuut niks betaald wanneer hij niet werkt, zoals de voorbije maand (en een hele periode in het voorjaar). Zijn baas betaalt geen euro, en de overheid ook niet. Hij vertelde me deze week aan de telefoon dat de spaarcenten langzaam opraken. hij snakt naar werk. En is blij met de heropening van de horeca.

Sowieso denk ik dat het openen van de restaurants en vooral de cafés ook in Catalonië toch wel wat risico’s met zich meebrengt. Zolang mensen niet massaal gevaccineerd zijn zullen we in onzekere tijden leven. Maar voorlopig wagen ze het er toch maar weer op, ook omdat de kerst-periode er zeer belangrijk is en de economie er waanzinnig kreunt, net als overal in de wereld. Ik duim dat het goed gaat, maar hou mijn hart toch ook vast.