Ben ik de enige? De enige met die lichtjes merkwaardige afwijking? Het wordt dan eind juni, begin juli, en ik krijg zoals elk jaar toch weer eventjes de blues. Ik ben dolgelukkig hoor, omdat het weer zomervakantie is en ik eindelijk eens een paar weken alle riemen af kan leggen, de wekker mag vermoorden, en de sociale media in principe links zou kunnen laten liggen. Maar die langste dagen van het jaar, na een volledig seizoen ochtendradio maken, samen met die eerste gekoelde flesjes rosé van de zomer, doen mij altijd wat week worden in mijn hoofd.
Ik weet dat er nu weken van heerlijk niksen aankomen, en dat ik daar al een heel jaar naar snak, maar ik ben me nu ook wel weer ontzettend bewust van “de tijd”. De vorige zomervakantie was voor mijn gevoel pas gisteren. En morgen is het weer herfst. Intussen vul ik aan snel tempo mijn rimpelspaarkaart aan. Mijn ouders worden ouder, mijn petekindjes waren onlangs nog baby’s en nu zijn het al miniatuurvrouwtjes met een meninkje.
Ik heb leuke boeken en shorts in mijn koffer gestoken. Ik ga deze zomer veel vrienden zien met wie ik lange filosofische gesprekken ga voeren en visjes van de markt op de grill ga gooien en belachelijk goedkope maar uitstekende flessen Spaanse wijn ga drinken tot alle lichten van al onze buren in Barcelona al lang zijn gedoofd en de kaarsen op ons terrasje vanzelf zijn ingedommeld. Ik ga met mijn grote liefde nog eens een weekje door Frankrijk reizen, zoals we vroeger altijd deden, wat kijken we daar ontzettend naar uit, just the 2 of us, een weekje weg. We gaan daar slapen in mooie charmante hotels en eten in grote restaurants. Dus klagen doe ik zeker niet.
Maar de voorbije dagen hing er dus wel weer wat weemoed in mijn lijf. Ik zet dan oude jazzy songs op. Ik wandel wat mijmerend. Er hangt iets in mijn buik en in mijn keel dat lichtjes aangenaam en onaangenaam tegelijk is. En ik ben nu alweer bang voor de dag dat ik terugvlieg en weer in de routine van de werkweken sukkel, terwijl net daar mijn grote levensvreugde ligt: in mijn oh zo heerlijke job. Ik ben een rare. Met vreemde, maar wellicht herkenbare afwijkingen. En de vakantie blues heeft mij weer flink te grazen genomen. Heerlijk. Want pijn doet het niet, en het spoelt ook makkelijk weg.
Zout, wanneer je het met mate gebruikt, is een heerlijke smaakmaker voor je gerechten. Niks zo lekker als wat zout op je aardappelen, wat peper en zout met wat olijfolie of boter op je broodje en in vele gerechten, zelfs in zoete desserts, is een snuf zout echt de ultieme punch … Lees meer
Op een vrijdag de 13de durven mensen wel eens extra last te hebben van bijgeloof. Zo’n dag zou mensen immers ongeluk brengen. Ze lopen daarom niet onder ladders door, en zijn bang voor zwarte katten en zo … Lees meer
Ik ben weer vertrokken uit Barcelona om in België na een deugddoende vakantie weer aan het werk te gaan, lekker radio maken met Anke, elke dag tussen zes en tien op Joe … Lees meer
15 augustus is moederdag in Antwerpen, en wij vieren dat ook, ondanks het feit dat mama in Knesselare en wij in Lochristi wonen. Maar ik ben daar principieel in: je kunt je moeder niet genoeg vieren … Lees meer
Het is vrijdag. En dat is voor veel mensen frietjes-dag. Maar misschien heb je zin om morgen of overmorgen eens iets echt lekkers te koken, en weet je nog niet zo goed welk recept je deze keer zou maken … Lees meer
Neen! Witte chocolade wordt net als fondant en melkchocolade ook “chocolade” genoemd, maar eigenlijk klopt dat technisch gezien niet, want witte chocolade heeft een compleet andere samenstelling … Lees meer
Het is niet fijn wanneer je groenten en fruit onrijp zijn, dan zijn ze niet lekker en kun je ze beter niet gebruiken in je gerechten. Maar verspilling is al helemaal erg … Lees meer
Je zal het hier zelden of nooit zien gebeuren op restaurant, en ik denk dat veel mensen zich daar ook op een manier voor schamen, maar in Amerika (en in nog wel een paar landen) is het de allergewoonste zaak ter wereld: de overschot van je eten mee naar huis nemen in een zogenaamde “Doggy Bag” … Lees meer